ZORLUĞUN İÇİNDEKİ HEDİYENİ ARA - BİR MASAL İYİ GELİR - JUDITH MALIKA LIBERMAN - HARİKA KİTAPLARDAN ALINTILAR

YAŞADIĞIN ZORLUKLARIN İÇİNE DİKKATLE BAK; 

ORADA MUTLAKA “KAZANDIĞIN İYİ BİR ŞEY” BULACAKSIN!

Belki çoğumuz, bize hayatı zindan eden bir anne, baba ya da kardeşle büyüdük. Çocuklukta şanslıysak bile; TIPKI BU MASALDAKI GİBİ EŞİMİZ ya da çocuğumuz, dostumuz veya iş ortamımız, bize ileriki yaşlarda ıstırap (ya da İMTİHAN) sebebi oldu ve olmaya devam ediyorlar. Bu masal, bakış açımızı yani YAŞADIĞIMIZ SORUNA VERDİĞİMİZ ANLAMI değiştirmemize; yaşadığımız zorlayıcı ilişkilerden edindiğimiz kazanımları (HEDİYELERİMİZİ) görebilmemize ve sonuçta, kendimizi iyi hissetmemize vesile oluyor. 😊

“Ey iman edenler! Şu bir gerçek ki, eşlerinizin ve evlatlarınızın içinden size bir düşman vardır; onlara karşı dikkatli olun! Eğer affeder, ellerini tutar, hatalarını görmezden gelirseniz, kuşkusuz, Allah da affedici, merhamet edici olur.” 

Teğabün Suresi 14. Ayet

“Sınavlar bİter, zaman geçer ve ancak bİze ne kattığını anlayınca sınavlara değer vermeye başlarız.”

USTALARIN USTASI - Judith Malika Liberman

Hocadan hocaya yükselmişti. Her yeni okulda bir, en fazla iki yıl içinde fark edilip seçilmişti. Hocalar ona en değerli sırlarını aktardıktan sonra, kendilerinden daha bilge bir başka hocaya göndermişlerdi.

Sonunda dünyada gidebileceği tanınmış sadece bir hoca kalmıştı. O da uzaklarda bir dağda yaşıyordu. Oraya ulaşmak zordu ama bu yolculuğa çıkacaktı elbette.  Dağdaki hoca kâinatın öyle derin sırlarına erişmişti ki yağmur yağdırabildiği, hayvanların dilini konuşabildiği, adım attığı yerde toprakta uyuyan tohumları uyandırıp dünyanın çöllerini ormana çevirebildiği söylenirdi. O nedenle olası bütün tehlikelere rağmen, öğrenci yollara düştü. Yıllar boyunca yürüdü; dondurucu soğuklara, bayıltıcı sıcaklara rağmen, pek çok kez kaybolsa bile aramaya devam etti. Sonunda aradığı dağı buldu. Tırmanırken elleri kayalarda yaralandı, üşüdü, defalarca düştü ama her seferinde kalkıp devam etti. Sonunda küçük kulübenin kapısına vardı. Aradığı hocadan başka kimsenin olamazdı bu kulübe. Heyecanına hâkim olmaya çalışırken kapıya vurdu.

Orta yaşlı bir kadın açtı kapıyı. Pis ellerini önlüğüne sildi; işaret parmağıyla dişlerinin arasından bir şey çıkartırken, sert bir sesle sordu:

“Ne yapıyorsun buralarda, rahatımı neden bozuyorsun?”

Öğrenci, geçirdiği şokla donakaldı; cevap veremeyince, kadın devam etti:

“Yoksa sen de benim beş para etmez kocamın bir şey olduğunu zannedenlerden misin? Vaktini boşa harcama, evine dön. Bu adam bilge olsaydı haberim olurdu ama değil; o tembel, boş ve yalancı. Dön ve tanıdığın herkese haber sal; bir daha buraya kimseyi göndermesinler. Senin gibi safların hayallerini yıkmaktan bıktım, ŞİMDİ DEFOL!”

Öğrenci, hayalleri gerçekten yıkılmış, yüzü kireç gibi, bedeni iki büklüm, dönüş yoluna çıkmak üzere ormanda ilerlerken, karşısına ışıklar içinde yürüyen bir adam çıktı. Adam, yanında bir kaplan ve omzunda bir kartalla yürüyordu; attığı her adımın izinde bir fidan bitiyordu.  Aradığı hocayı bulmuştu. Öğrenci bir an afalladı, ona doğru bir adım olsun atamadı; titrek bir sesle:

“Ama siz, ama bu nasıl, ama…” diye kekelemeye başladı. Dili tutuldu adeta, düzgün bir cümle kuramadı.

Hoca gülümsedi ve “EŞİMLE TANIŞMIŞ BİRİNE BENZİYORSUN” dedi.

“Ama o sizin nasıl eşiniz olur ki; hayatımda gördüğüm en korkunç kadındı, SİZE LAYIK BİRİ DEĞİL O!” dedi öğrenci.

Ama hoca, bir el hareketiyle susturdu genç adamı ve ekledi:

“Lütfen,  O BENİM HOCAM; o bana sabır öğretir, beni kibirden uzak tutar, alçakgönüllü kalmaya davet eder. O OLMASAYDI YOLCULUĞUM ÇOK FARKLI OLURDU. NEYSEM, ONUN SAYESİNDEDİR. Benim öğrencim olmak istiyorsan, ÖNCE ONA SAYGI DUYMALISIN.”

 SINAVLARINI SEV

SORUNSUZ BİR HAYAT istemenin iyi olduğunu zannetme; sonuçta zorluklar sayesinde buraya kadar geldin. Sınavlar biter, zaman geçer ve ancak bize ne kattığını anlayınca sınavlara değer vermeye başlarız. Peki, acaba fırtınanın sana ne getireceğini bilmeden, onu hayatının bir parçası olarak sevmek mümkün mü? Hayat seni yine acemi birliğine gönderiyorsa sevin; seni harika şeyler için hazırlıyor demektir.

"Yaşamınızdaki her sorun, içinde bir armağan saklar. "  RİCHARD BACH

SANA KAÇ DİLEK LAZIM? - JUDİTH MALİKA LİBERMAN - CİN VE BALIKÇI - BİR MASAL İYİ GELİR KİTABINDAN…

“Mutluluk, insanın zaten sahip olduklarını arzulamaya devam etmesidir." Aurelius Augustinus

BELKİ DE TEK İHTİYACIMIZ, ELİMİZDEKİ YAŞAM KOŞULLARININ GÜZELLİĞİNİ FARK EDEBİLMEK…

Soğuk ve sessiz bir sabahtı.

Balıkçı, her gün balık avladığı küçük sandalıyla göle açıldı. O gün her zaman avlandığı yerde durmadı ama… İçinden bir ses ona, biraz daha uzağa giderse daha çok balık tutacağını söyledi; o da meraklanıp gitti.

Sonunda, daha önce hiç gitmediği bir yere vardı ve burada durması gerektiğini hissetti.

Ağları hazırlayıp ustaca bir hareketle suya savurdu. Ağ, havada açılıp suyun üstüne usulca düştü ve dibe doğru çöktü. İlk çektiği ağ bomboştu. Hemen ikinci defa savurdu ağı. Ne de olsa her gün üç kere atardı. İkinci defa ağını çektiğinde yine boş bulunca, korkmaya başladı. Bütün gücüyle üçüncü defa da attı ağını. Bu kez bir ağırlık hissetti ama.

Evet, bir şeyler takılmıştı ağa!

Çektiğinde, ağda balık yoktu ama mercan kaplı, paslı, metal bir şişe duruyordu içinde.

Bıçağını kullanarak şişenin mühürlenmiş kurşun kapağını açtı.

Şişe boştu. Omuzları düştü. Tam boş şişeyi göle geri sallayacaktı ki, içinden ince, beyaz bir duman yükseliverdi. Şişeyi burnuna götürüp kokladı, kokmuyordu da…

O anda sandalın arka tarafında bir ses duydu:

“Buyur! Dile benden ne dilersen. Kuralları biliyorsun; beni özgürleştirdin, üç dilek hakkın var.”

Balıkçı, korkuyla arkasına döndüğünde, sandalın yarısının saraylara layık pembe ipek minderlerle kaplanmış olduğunu gördü. Minderlerin üstünde, beyaz tenli, şiş göbekli birisi, elinde kocaman toz şekerli lokum tutmuş uzanıyordu.

Balıkçının gözleri fal taşı gibi açıldı ve adama bakakaldı. Derin bir nefes alıp silkelendi; sonuçta o da masallarda işitmişti, oluyordu böyle şeyler, bunu herkes bilirdi. Hatta hayatı boyunca gölde uzun saatler geçirip her gün her türlü konu hakkında uzun uzadıya düşünme fırsatı bulduğundan, gün gelir de böyle bir fırsatla karşılaşırsa neler dileyeceğini bile düşünmüştü.

İlk aklına gelen dilekler, altın, güzellik, kraliyetti ama elemişti hepsini. Yine de bunlardan daha iyi bir dilek de bulamamıştı işte. Bu yüzden ilk dileği, “Ey cin, bana ikinci ve üçüncü dileklerimi en doğru şekilde dilemeyi bilecek bir akıl vermeni isterim senden. Zihnim öyle berrak olsun ki, her alanda en iyi, en doğru kararı verebileyim” oldu.

Göbekli cin başıyla onayladı balıkçıyı.

“Oldu bile…” diye cevap verdi. “Şimdi ne istersin?”

Balıkçı gülümsedi:

“Teşekkür ederim” dedi. “Başka bir dileğim olmayacak…”

 

KOŞULLARI DEĞİL, BAKIŞINI DEĞİŞTİR:

Sana üç dilek hakkı verselerdi, neler dilerdin?

Toplum olarak hepimiz bereket, rahatlık, bağlantı, mutluluk, neşe ve huzur peşinde koşuyoruz. Bu hedeflere ulaşmak için bir şeylerin hep eksik olduğunu düşünüyoruz. Yapılacaklar listelerimiz, sonsuz uzunlukta... 

Belki de tek ihtiyacımız, elimizdeki yaşam koşullarının güzelliğini fark edebilmek. 

Tokluk, midede olduğu kadar zihinde de gelip geçici bir histir. ELDE ETTİKLERİMİZİ HAYATIMIZA TIKIŞTIRIYORUZ, SONRA ALIŞIP ONLARI GÖRMEZDEN GELİYORUZ. 

Bugün, yapılacakların değil, yaptıklarının listesini yap; alınacakların değil, elindekilerin listesini tut; istediklerini değil, şükranla kabul ettiklerini say.

KALBİNE BAKMA KÖŞESİ:

Yapamadıklarının değil, yapabildiklerinin listesini tut ve kendini kutla.

Kaynak: Judith Malika Liberman – “Bir masal iyi gelir” kitabından harika bir masal ve ardından “mesaj” ve “kalbine bakma köşesi” bölümleri…

 “Neşenizi çoğaltmak için, nimetlerinizi sayın.” J. B. Priestley

MASALIN ARDINDAN HUZUR VEREN BİR ŞİİR İYİ GİDER DİYORSANIZ BURAYA TIKLAYINIZ

HUZUR VEREN AYETLERİ TERCİH EDERSENİZ BURAYA TIKLAYINIZ

HARİKA ÖZLÜ SÖZLER, SİZİ SADECE BİR TIK İLERİDE BEKLİYORLAR :)

ALLAH'A GÜVENMEYİ ÖĞRETEN MASAL - JUDİTH MALİKA LİBERMAN - MASAL TERAPİ - MASALLARLA KİŞİSEL GELİŞİM - BÜYÜKLERE MASALLAR

“TESLİMİYET, YAŞAM AKIŞINA KARŞI KOYMAK YERİNE ona izin vermeyi içeren, basit ama çok derin bir bilgeliktir. Sizin, yaşam akışını deneyimleyebileceğiniz tek yer Şimdi'dir; öyleyse teslim olmak, şimdiki ânı koşulsuz ve çekincesiz bir biçimde kabul etmektir. O, OLANA İÇSEL OLARAK DİRENMEYİ BIRAKMAKTIR.” Eckhart Tolle

Endİşelİ kral ve hayata güvenen tamİrcİ

Bu masal, kralların sıradan insanlar gibi giyinip halkın nasıl yaşadığını görmek için krallıklarının sokaklarında dolaştıkları dönemde geçer…

Bir ülkenin kralı, sürekli korku ve endişe içindeymiş. İyi bir adammış ve halkının refahına gerçekten önem veriyormuş ama bu durum, endişesini daha da artırıyormuş. 

Güneş acaba yüzünü gösterip tarlalardaki domatesleri olgunlaştıracak mı?

Üzümleri don kıracak mı?

Danışmanları ona ihanet edecek mi?

Acaba bir ordu gelip saldıracak mı?

Bir şey ters gittiğinde saçını başını yolar, iyi gittiğinde de “ya kötü bir şey olursa” diye endişeden midesine ağrılar girermiş. Kısacası, çok dertliymiş.

Bir akşam, bir seyyah gibi giyinmiş ve ülkenin en fakir mahallelerinden birinde dolaşmaya başlamış.

Küçük bir kulübede masada oturmuş, çorba ve ekmekten oluşan mütevazı akşam yemeğini yiyen bir adam görmüş. Ancak dikkatini çeken, adamın güzel gülümsemesiymiş. Kral şimdiye kadar hiç böyle koşulsuz bir hoşnutluk ifadesi görmemiş; sanki adamın yüzündeki gülümseme, bütün odayı aydınlatıyormuş. Kulübeye ve yemeğe bakınca, adamın neden bu kadar mutlu olduğunu merak etmekten kendini alamamış. Kapıyı vurmuş ve adamdan, kendisini bir gece için misafir etmesini istemiş. Fakir adam onu hemen içeri davet etmiş, ekmeğini ikiye bölmüş ve büyük parçayı seyyaha vermiş. İki adam birlikte sofraya oturmuşlar. Kral, adama ne iş yaptığını ve dışarıdan bile belli olan hoşnut ifadesinin sebebini sormuş.

“Ben bir ayakkabı tamircisiyim. Bugün iki ayakkabı tamir ettim, bir ekmek ve bir de mum alabildim. Ayrıca çorbama katacak sebze yaprakları topladım ve sen geldiğinde de güzel bir yemeğin tadını çıkarıyordum. Şimdi paylaşacak biri olduğu için daha da güzel oldu. Ben mutlu olmayayım da kim olsun?”

Kral, adamın düşünce tarzının basitliği karşısında afallamış ve biraz bozulmuş. Nasıl olur da bu adam, hayatı güvencede değilken, kendini bu kadar şanslı sayabilirmiş? Bazılarında hiç geleceği düşünmek, planlamak yok, diye geçirmiş içinden.

“Ya yarın hiç iş olmazsa, o zaman ne yiyeceksin?”

“Eh” demiş gözleri parlayan adam; 

“Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim ki?”

Kral sarayına dönerken, “Ne basit düşünce!” diye mırıldanmış. “Bu adam belli ki hiç gerçek bir zorlukla karşılaşmamış. Karşılaşsaydı biraz endişe ederdi.” Ve ona bir ders vermek için adamı test etmeye karar vermiş.

Ertesi gün, ayakkabıların tamir edilmesini yasaklayan bir yasa çıkarmış. Akşam olduğunda da adamın kulübesini ziyaret edecekmiş. Onu çaresiz bir halde, önceden hazırlıklı olmadığı için pişmanlık içinde bulacağını düşünüyormuş. 

Akşam kulübeye gittiğinde, yüzü neşeyle parlayan adam, yine mum ışığıyla aydınlanmış odasında oturuyormuş. Önünde, ekmek ve çorbadan oluşan yemeği duruyormuş ve görünen o ki, masada bu kez bir parça da peynir varmış. “Nasıl olur?!” diye feryat etmiş kral ve planının neden başarısız olduğunu öğrenmek için kapıyı çalmış. Adam, misafirini ağırlamaktan gerçekten mutluymuş ve onu sıcak bir şekilde buyur edip bir önceki gece olduğu gibi, yemeğini onunla paylaşmış.

Kral, adama o günün ekmeğini nasıl kazandığını sormuş.

“Bugün aletlerimle çarşıya gittim ve ilginç bir şekilde, ayakkabı tamir etmenin suç olduğunu öğrendim. Kuyunun yanında otururken, kovalarını evine taşımaya çalışan yaşlı bir kadın gördüm. Ona yardım edince bana para verdi. Bunun üzerine tekrar kuyuya gidip bütün gün su taşıdım. Günlük ekmeğimi, mumumu ve hatta biraz peynir alacak kadar kazandım.

“Ama ya yarın?” diye feryat etmiş kılık değiştirmiş olan kral. 

“Yarın için nasıl endişelenmezsin?”

Adam, “Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim?” diye cevaplamış yine.

Bu tavrı, kralı daha da kızdırmış.

Ertesi gün, bu iflah olmaz aptala bir ders vermek konusunda daha da kararlı olan kral, bu kez su taşıma işini yasaklayan bir yasa çıkarmış. Ve o akşam yine adamın evine gitmeye karar vermiş.

Akşam, adamın mum ışığıyla aydınlanan sofrasında ekmek, çorba ve peynirin yanında, bu kez bir parça da sosis görünce çok şaşırmış! Odaya girer girmez, ne kadar bozulduğunu gülümsemesiyle gizleyerek atılmış: 

“Öyle görünüyor ki dostum, bugün bir kez daha başarmışsın. Bugün geçimini nasıl sağladın?”

Mutluluktan yüzü parlayan adam, misafiri için sosis keserken, “Eh, bugün de bir inşaatta iş buldum” demiş.

“Ama ya yarın iş bulamazsan?”

“Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim?”

Kral, bu adama bir şey öğretmek istiyorsa daha kökten bir çözüm bulması gerektiğini düşünmüş. Böylece ertesi gün, bütün inşaat işçilerini zorla orduya yazdırmış. O akşam büyük bir güvenle ayakkabı tamircisinin evine gitmiş, pencereden bakınca bir de ne görsün: mutluluktan yüzü parlayan adamın masasında ekmek, peynir, çorba, sosis ve şarap varmış! Kral kapıya vurmadan içeri girmiş ve “Şimdi hangi talih kuşu kondu omzuna?!” diye feryat etmiş. 

Ayakkabı tamircisi, misafirini sıcak bir şekilde buyur edip açıklamış: 

“Bugün tam inşaatta çalışmaya başlamıştım ki gardiyanlar geldi ve bizi orduya yazdılar. Bana bir üniformayla bir kılıç verdiler ve bütün gün sarayın dışında nöbet beklememi söylediler. Gün sonunda maaşımı almaya gittim ama saray muhafızlarının ancak ayın sonunda maaş alabileceklerini öğrendim. Eve yürürken bir emanetçi dükkânının önünden geçiyordum. Kılıcımın palasını, bir aylık yiyecek karşılığı emanet bırakmaya karar verdim. Ay sonunda maaşımı alınca palayı geri alacağım. Bu arada kendime ahşaptan bir pala yonttum.”

“Ama ya sarayda palayı kullanmanı isterlerse?”

Ayakkabı tamircisi, misafirine bir bardak şarap doldururken; 

“Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim?” diye cevap vermiş.

Kral sesini çıkarmamış. Şimdi adamı köşeye sıkıştırdığını düşünüyormuş. Ertesi günün gelmesi için sabırsızlanıyormuş. Yarını hiç düşünmeden bugünü yaşayanların başına mutlaka gelecek sefaleti tatmasını istiyormuş.

Ertesi gün kral, ayakkabıcının önünde bir hırsızın yakalanması için düzen kurmuş. Baş muhafızın, hırsızın elini kalabalığın önünde kesmesi için tamirciyi seçmesini sağlamış. Ayakkabı tamircisi öne çıkmış; biraz tereddütlü görünüyormuş. Baş muhafıza doğru bakarak. “Tanrım bana yardım etsin, ben bir sineği bile öldürmedim. Bu adamın bu cezayı hak ettiğinden ne kadar eminsin?” demiş.

“Kralın emri, karşı mı geleceksin?”

“Hayır, elbette buna cesaret edemem. Sadece Tanrı’nın onayını almama izin ver” demiş.

Ve ayakkabı tamircisi orada, kalabalığın önünde diz çöküp yüksek sesle Tanrı’ya yakarmış: “Tanrım, eğer bu adam suçluysa palama kuvvet ver, kutsal cezanı uygulayayım. Ama masumsa, sana palamı tahtaya çevirmen için yalvarıyorum. Elim bir masumun kanıyla kirlenmesin.”

Duası bitmiş ve şaşkın kalabalığın karşısında tahta palasını kınından çıkarmış! Halk mucizeyi alkışlamış, Tanrı’ya övgüler düzmüşler, ayakkabıcının cesaretini alkışlamışlar ve tabii hırsız da serbest bırakılmış.

Bu sahneyi seyreden krala gelince… O da kahkahalar atmaya başlamış. Ayakkabı tamircisine yaklaşmış ve sormuş: “Beni tanıdın mı?”

Tamirci, kralın yüzüne bakmaya cesaret edemeyerek önünde eğilmiş. “Ekselansları, elbette sizi tanıdım, siz kralsınız.”

Ama kral ısrar etmiş: 

“Bana bak, beni tanıyabildin mi? Üç gece üst üste sofrana misafir oldum. Şimdi de sen benim soframa dilediğin sürece misafir olacaksın. SENİN DÜNYAYA OLAN İNANCIN, BENİM ARADIĞIM İLAÇTI.”

Ve böylece, kalbi gerçek inancı bilen basit bir ayakkabı tamircisi, endişeli kralın en güvendiği danışmanlarından biri olmuş.

JUDİTH MALİKA LİBERMAN

Mesaj: Her gün, kendi kısmetiyle gelir.

1-Yaşadığın günü, yarını planlayıp onun için endişelenerek mi geçiriyorsun?

2-Yarının ne getireceğini veya gerektireceğini bilmezken nasıl plan yapabiliriz?

3-Tedbirli olmakla korku içinde yaşamak arasında ince bir çizgi vardır. Sürekli yeni önlemler almayı düşünmek yerine, biraz da inanç kaslarımızı çalıştırsak nasıl olur?

Sema'dan SEMAya Not: "Bu güzel kitapta, toplam 54 tane anlamlı hikâye var. Yazarımız bunlara "masal" diyor ve kitapta her masalın ardından "mesaj", "seyir defteri", "alıştırma", ve güzel bir özlü söz içeren "alıntı" bölümlerine yer veriyor. Masalın ardından gelen tüm bu bölümler, bence en az masal kadar etkileyici bilgiler içeriyor. Bu kitap bende güzel bir kişisel gelişim kitabının etkisini yarattı; her yaştan kitapseverlere hararetle tavsiye ederim."

“İnsanların mutluluğunu doğrudan belirleyen tek şey, minnettarlık duygusudur. Minnettarlık ve şükran, içinde bulunduğunuz koşullardan bağımsız olarak duyabileceğiniz bir duygudur. Her şeye sahip olabilirsiniz ama sahip olduklarınıza değer biçmiyorsanız kendinizi çok kötü hissedersiniz. Çok az şeye sahip olabilirsiniz ama bunlara değer veriyorsanız kendinizden hoşnut olursunuz. Çok basittir: Ne kadar minnettar olursanız, o kadar mutlu olursunuz. Ne kadar az şükran duyarsanız, o kadar mutsuz olursunuz.” Dennis Prager

ALLAH'A GÜVENMEKLE İLGİLİ BAŞKA BİR HARİKA MASAL İÇİN TIKLAYINIZ - AYAK İZLERİ

MORAL VE UMUT VEREN HİKAYELER - TÜM GÜCÜNLE İT - MASALLARLA KİŞİSEL GELİŞİM - BÜYÜKLERE MASALLAR

ŞEVKİ KIRILMIŞ HERKESE UMUT OLSUN İNŞALLAH...

Fakir bir genç adam, geceleyin kulübesinde uyurken, uyku ile uyanıklık arasında odasının ışıkla dolduğunu görür. Gaipten gelen bir ses ona şöyle der:

"Bundan böyle Allah için çalışacak ve kulübenin önündeki büyük kayayı bütün gücünle iteceksin!"

Bunun, Allah'tan gelen bir emir olduğuna inanan adam, ertesi sabah kayayı itmeye başlar. Daha ertesi gün ve izleyen haftalar, güneşin doğuşundan batışına kadar taşı itip durur. Aylar süren uğraşı sırasında, kaya yerinden bile kımıldamaz. Adam gece kulübesine yorgun argın dönerken, gününün boşa geçtiğini düşünüyordur artık...

Onun şevkinin kırıldığını hisseden şeytan, kalbine vesveseler vermeye başlar:

"Ne kadar zamandır bu kayayı itip duruyorsun, bir milim bile kımıldamadı. Kendine bunun için niye yazık ediyorsun? Onu yerinden oynatman zaten mümkün değil!"

Böylece gence, görevi yerine getirmesinin imkânsız olduğunu; dolayısıyla, başarısızlığa uğradığı duygusunu aşılamaya çalışır.

Bu tür düşünceler onun şevkini daha da kırar ve ümidini gitgide yitirir.

"Doğru ya, kendimi bu iş için niye paralıyorum ki?" diye kendi kendisine söylenir.

"Bundan sonra azıcık bir kuvvet harcayacağım. Bu da yeter de artar bile. Koca kaya yerinden kımıldamayacağına göre..."

Ve kararını, duâsında Allah'a bildirir:

"Allah'ım, uzun zamandır durmadan dinlenmeden senin dediğin gibi hareket ettim. Bütün gücümle istediğin şeyi yaptım. Her gün yoruluyorum ama kayayı bir milim bile kımıldatamıyorum. Neden böyle? Neden başaramıyorum?"

Gaipten bir ses şefkatle cevap verir:

"Ey kulum, uzun zaman önce senden emrime uymanı istediğimde, kabul etmiştin. Sana, görevinin kayayı bütün gücünle itmek olduğunu söylemiştim ve sen de yapmıştın. 

Ben sana hiçbir zaman, onu yerinden oynatmanı beklediğimi söylemedim ki! Senin görevin, onu itmekti. Şimdi gücünün tükendiğini, başarısızlığa uğradığını söylüyorsun. Kendine bir bak bakalım. Kolların daha da güçlendi, pazuların büyüdü. Sırtın ağırlığa dayanıklı hale geldi. Bacakların kalınlaştı ve kuvvetlendi. Taşı itmeye başladığından çok daha kuvvetlisin şimdi. Evet, kayayı kımıldatamadın ama senden istenen, emre itaat etmen ve onu sadece itmendi. Kayayı yerinden oynatacak olan Ben'dim."

Hatasını anlayan genç, ertesi gün kendi görevinin kayayı yerinden oynatmak değil, onu var kuvvetiyle itmek olduğunu düşünerek, verilen görevi yerine getirir. İkinci gün, üçüncü gün, derken, kaya birden yerinden kımıldar. O zaman kayayı yerinden kımıldatanın, kendisi değil Allah olduğunu anlar. Biraz daha uğraştığında, kaya biraz daha oynar ve kenara yuvarlanır. Altından da kendisine ömür boyu yetecek kadar büyük bir hazine çıkar..."

"Yukarıdaki öyküyü daha önce okumuş olmama rağmen, geçenlerde katıldığım bir dost buluşmasında yeniden hatırlayınca, ilk kez duyuyormuşcasına etkilendim. Bilmek ile idrak etmek farklı çünkü. Bilginin, inancı beslemek ve doğru biçimlendirmek için vazgeçilmezliği şüphesiz. Ve bazen bilgiyi mucizevi kılan, onun tam da ihtiyacınız olduğu anda karşınıza çıkması ve idrak edilmesi. Bunun hikmetten bir cüz olduğuna inanan biri olarak; bildiğimiz, yanı başımızda duran pek çok detayın veya okuduğumuz bir öykünün, dinlediğimiz bir sohbetin veyahut hayatımızın kıyısından teğet geçen herhangi birinden duyduğumuz bir cümlenin, bazen ne büyük mânâlar ifade edeceğini bilirim. İnsan olarak, hangi rol ve kimlikler içinde hayatımızı idâme ettiriyor olursak olalım, bazen, büyük bir heves ve ümitle başladığımız şeylere olan inancımızın, zayıfladığını görüp sarsılırız. Ne zaman böyle duygulara kapılsak, baktığımız yerden gördüklerimiz, canımızı yakar. Aslında, gördüklerimiz yanlış değildir; baktığımız noktadan, bundan gayrısını görmek mümkün değildir çünkü... Ancak yanlış taraftan baktığımızı fark ettiğimizde, manzara tamamen değişir. Şeytanın "bak" dediği yerden görmek ile, Allah'ın "bak" dediği yerden görmek arasında, adına "hakîkat" denilen küçük (!) bir fark vardır vesselam..."

*****

"YAPTIKLARIM İŞE YARAMIYOR, BİR SONUCA VARAMIYORUM" DİYE ÜZÜLMEYİN;

SİZ, İYİ VE DOĞRU YÖNDEKİ ÇABALARINIZA TÜM GÜCÜNÜZLE DEVAM EDİN, YETER!

BİZE DÜŞEN, SADECE TÜM GÜCÜMÜZLE İTMEK...

Sema'dan SEMAya NOT: Bu güzel hikaye ve hemen altındaki, her cümlesine katıldığım yorum paragrafı için KAYNAK: Derya Güney - 25 Mart 2009 tarihli internet paylaşımı...

“Özgüven yaratmak ya da hak etmek için özellikle değerli bir şey yapmak durumunda değilsiniz; tüm yapmanız gereken şey, o eleştirel, nutuk çeken içsel sesi kapatmanızdır.” David Burns                                                                                                          

TOLSTOY'DAN KİŞİSEL GELİŞİM - ÜÇ SORU : EN ÖNEMLİ KİŞİ? EN ÖNEMLİ İŞ? EN DOĞRU ZAMAN? - MASALLARLA KİŞİSEL GELİŞİM - BÜYÜKLERE MASALLAR

"Üç soru", bilge insan Tolstoy’un “İnsan ne ile yaşar” isimli eserinde yer alan, 1885 tarihli harika bir masalsı öyküdür. Yıllar evvel kime ait olduğunu bilmeden, "Kişisel gelişim" yazıları arasında okumuş ve hayran olmuştum. 😊

ÜÇ SORU

Bir zamanlar çok akıllı ve meraklı bir kral yaşardı. Kral bir gün DÜNYANIN EN ÖNEMLİ KİŞİSİNİN, YAPILACAK EN ÖNEMLİ İŞİN VE HER ŞEYİ YAPACAĞI EN İYİ ZAMANIN ne olduğunu merak etti. Bunları öğrendiği takdirde, ülkesinde hüküm süren en akıllı ve en iyi kral olacağını düşünüyordu.

Bütün danışmanlarına bu soruları sordu ama hiçbirisi ona tatmin edici cevap veremedi. Kral bütün ümitlerini kaybetmek üzereydi ki, insanlardan uzakta bir ormanda yaşayan münzevi bir bilgenin ününü duydu. Belki sorularının cevabını bu münzevi verebilirdi. Yaşlı münzevi ile bizzat görüşmek için sıradan insanların giydiği kıyafetleri giyip, yanında muhafızları ile ormana doğru yola koyuldu.

Ormanın içinde uzun süren bir yolculuktan sonra, münzevinin kulübesi göründü. Kral muhafızlarına, yolun bundan sonraki kısmını tek başına gideceğini söyleyerek, muhafızlara kulübeden uzakta, münzevinin göremeyeceği bir noktada beklemelerini emretti.
Yanına ulaştığında münzevinin, kulübenin bahçesinde çalıştığını gördü. Yaşlı münzevi çiçek ekmek için tarhlar kazıyordu. Münzevi, misafirini selamladıktan sonra yeniden çalışmaya koyuldu. Kral münzeviye cevabını bulmak istediği üç soruyu sıraladı: DÜNYANIN EN ÖNEMLİ KİŞİSİ KİMDİR, YAPILMASI GEREKEN EN ÖNEMLİ İŞ NEDİR VE HER ŞEYİ YAPMANIN EN İYİ ZAMANI NE ZAMANDIR? 

Münzevi kralı dinledi ama ona hiçbir cevap vermeden çalışmasına devam etti. Kral, münzevinin yaşlı ve güçsüz olduğunu fark etti ve ona yardım etmeyi teklif etti; yaptığı iş onun için fazlasıyla yorucuydu. Münzevi, küreği krala verdi. Kral toprağı kazdı ve bir süre sonra münzeviye sorularını tekrar yöneltti. Yaşlı adam, kral bahçeyi kazarken kendisi de bahçenin otlarını temizledi ama suskunluğunu da bozmadı. Kral hem çalıştı hem de arada bir sorularını tekrar etti. Bu şekilde çalışırken saatler geçmişti. Kral münzeviden cevap alamayacağını düşündü ve münzeviye: “Sorularıma cevap vereceğini ümit ederek buraya gelmiştim ama verecek cevabın yoksa söyle ben de evime gideyim” dedi.

Kral tam sözünü bitirmişken, bir adamın onlara doğru hızla koştuğunu gördüler. Adam bir elini karnına bastırmıştı ve ellerinin arasından kan sızıyordu. Yaralı adam sonunda gelip kralın karşısında yere düştü. Kral ve münzevi hemen eğilip adamla ilgilendiler. Kral, bu yabancı adamın yarasını temizledi ve sardı. Yarası sürekli kanadığı için sargıları sürekli değiştirmek zorunda kalıyordu. Bu arada münzevinin içecek su getirmesine ve yaralıya içirmesine de yardımcı oldu. 

Yaralı adam uykuya daldı ve sabaha kadar uyanmadı. Kral da yaralının yanı başında uyuyakaldı ancak yaralının sargısını değiştirmek için sık sık uyandı.
Yaralı adam sabah uyandığında karşısında kralı görünce büyük bir utangaçlıkla: “Beni affedin” dedi. Bunun üzerine kral:
“Affedilecek bir şey yapmadın ki. Hem seni tanımıyorum bile.” diye karşılık verdi.
“Hayır efendim, yaptım” dedi yaralı adam ve devam etti: “Siz benim düşmanımdınız. Sizi öldürerek kardeşimin intikamını almak ve topraklarımızı tekrar ele geçirmek için yemin etmiştim. Dün buraya geleceğinizi duydum ve sizi yolda öldürmeye karar verdim. Ama siz saatler boyu dönmeyince, saklandığım yerden çıkıp sizi bulmak istedim. Muhafızlarınız beni hemen tanıdılar ve yaraladılar. Onlardan kaçmayı başardım. Ancak siz bana bakmasaydınız kan kaybından ölebilirdim. Ben sizi öldürmek istedim, siz benim hayatımı kurtardınız. Eğer yaşayacak olursam, ömrümün geri kalan kısmını sizin hizmetinizde geçireceğim.”
Kral, eski bir düşmanıyla barıştığına o kadar sevindi ki, onu affetti ve topraklarını ona geri vereceğine söz verdi. Sonra muhafızları çağırarak, yaralıyı saraya taşımalarını ve saray doktoruna teslim etmelerini emretti.

Yaralı adam götürüldükten sonra kral, tekrar münzeviye döndü ve sorularını yineledi. Ve ekledi:
“Bana cevap vermeyecek misiniz?”

Münzevi, sakin bir tavırla:
“Soruların çoktan cevaplandı” dedi.

“Cevaplandı mı? Peki ama nasıl? dedi kral.

“Nasıl mı?” dedi münzevi ve devam etti: “Eğer dün güçsüzlüğüme acıyarak bana yardım etmeyip evine dönseydin bu adam sana saldıracaktı ve belki de seni öldürecekti. DOLAYISI İLE EN ÖNEMLİ ZAMAN, BENİM İÇİN BAHÇEMDE ÇİÇEK TARHLARI KAZDIĞIN ZAMANDI. EN ÖNEMLİ KİŞİ BENDİM VE EN ÖNEMLİ İŞ DE BANA İYİLİK YAPMANDI.” 

Kral, münzeviyi dikkatle dinliyordu. Münzevi devam etti: 

“Sonra adam size koşarak geldiğinde, EN ÖNEMLİ İŞ ONUN YARALARINI SARMAKTI. Eğer bu işi yapmasaydın, sen onunla barışamadan belki de ölecekti. O YÜZDEN EN ÖNEMLİ KİŞİ O ADAMDI. VE EN DOĞRU ZAMAN DA BU İŞİ YAPTIĞIN VAKİTTİ.”

“Görüyorsun ki, EN ÖNEMLİ ZAMAN, İÇİNDE BULUNDUĞUMUZ ANDIR. Yegâne önemli zaman, bu andır, çünkü ancak şimdi elimizden bir şeyler gelebilir. Geçmişe sadece bakabilir ve “Keşke şöyle yapsaydım” ya da “Keşke şöyle yapmasaydım” diyebiliriz. Gelecek ise ancak hayalen vardır.”

“EN ÖNEMLİ KİŞİ, İÇİNDE BULUNDUĞUN ANDA YANINDA KİM VARSA O KİŞİDİR. EN ÖNEMLİ İŞ DE BAŞKALARINA İYİLİK YAPMAKTIR.”

Kral, münzevinin sözlerini şimdi anlamıştı. Ona teşekkür edip öğrendiklerini yapmak üzere sarayın yolunu tuttu.

Sema'dan SEMAya NOT: Bu kısacık ama harika yazı bana çok şey kattı. Mesela kitap okuduğum sırada kapı çalıp bir komşu geldiğinde aklım kitapta kalır ve faydalı bir şey yapmaktan alıkonduğumu düşünüp içten içe öfkelenirdim. Oysa bu yazıdan sonra anladım ki kitap okuduğum o an çok kıymetliydi ama geçmişte kaldı. Şimdi en önemli an, içinde bulunduğum andır yani komşumun yanında geçirdiğim yeni andır; kitap okuduğum an değil! En önemli kişi, yanımdaki komşumdur ve en önemli iş de ona yardımcı olabilmek, bu sayede hayra ve barışa yönelik bir iş yapmaktır. Mesela onun derdini dinleyerek rahatlamasını sağlayabilirim; güler yüz göstererek - varsa ikramda bulunarak- ve bilgilerimden mümkünse onun ihtiyacı olanları anlatarak anımı en iyi şekilde değerlendirebilirim. Kim bilir belki de bu hayatımın fırsatıdır! :) Belki de sohbet içinde, komşuma çok değerli ve işine yarayacak, hayatına huzur katacak bir bilgi aktarma fırsatı bulurum ve bu Rabbimin çok hoşuna gidebilir. Belki sırf bu yüzden Rabbim ahiret nasibi lütfeder, kim bilir?! Yazının bende uyandırdığı düşünceler sayesinde, aslında öfkelenecek hiçbir şey olmadığını, kesinlikle kayıpta olmadığımı anladım ve yazının çok faydasını gördüm Allah'a bin şükür.
Umarım size de bir faydası dokunur. Sevgiyle ve huzurla kalın...

TOLSTOY'DAN KİŞİSEL GELİŞİM - MUTLULUĞU BULAN ÇİFTİN HİKAYESİ: İLYAS - MASALLARLA KİŞİSEL GELİŞİM - BÜYÜKLERE MASALLAR

50 YIL MUTLULUĞU ARAYIP SONUNDA BULAN YAŞLI ÇİFTİN DERS ALINACAK ÖYKÜSÜ...

("SEVGİ NEREDEYSE TANRI ORADADIR" ESERİNDEN KISA BİR MASALSI ÖYKÜ)
ALIN SİZE HARİKA BİR "KİŞİSEL GELİŞİM" YAZISI...

İLYAS

Zamanın birinde Ufa ilinde İlyas adında bir Başkırt yaşardı. Babası ona bir varlık bırakmamıştı. Sadece bir yıl önce onu evermiş ve sonra da ölmüştü. O anda İlyas’ın bütün mülkü yedi kısrak, iki inek ve yirmi koyundan ibaretti. Ama İlyas, çift-çubuk işlerinden çok iyi anlıyordu; sabah erken saatlerden akşamın geç saatlerine kadar karısıyla birlikte uğraşıp didiniyor, herkesten daha erken kalkıp daha geç yatıyor ve yıldan yıla zenginleşiyordu. İlyas ömrünün otuz beş yılını böyle çalışmakla geçirdi ve büyük bir servet edindi.
200 baş atı, 150 sığırı ve 1200 koyunu oldu İlyas’ın. Atlarına ve sığırlarına yanaşmalar bakıyor; hizmetçi kızlar kısrakları ve inekleri sağıp kımız, tereyağı ve peynir yapıyorlardı. İlyas her şeye fazlasıyla sahip olmuştu, İlyas’ı tanıyan herkes onun hayatına gıpta ediyordu. İNSANLAR:"İLYAS ŞANSLI BİR ADAM, HER ŞEYİ YETERİNCE VAR, ONA ARTIK ÖLÜM YOK!” DİYORLARDI. 

Hatırlı insanlar İlyas’la tanışıyor ve onunla dostluk kuruyorlardı ve sürekli olarak evine konuklar geliyordu. İlyas hepsini ağırlıyor ve onlara yemekler ve içkiler sunuyordu. Gelen her kim olursa olsun, herkes için kımız, çay, balık salamurası ve koyun eti daima hazırdı. Konuklar mı geldi; hemen bir ya da iki koyun kesiliyordu; konuklar kalabalık mı geldi, o zaman bir de kısrak kesiliyordu.

Evlat olarak iki oğlan, bir kızı vardı İlyas’ın. İki oğlunu everdi; kızını da kocaya verdi. İlyas yoksulken oğulları da onunla çalışıyor, atlara, sığırlara, koyunlara bakıyorlardı; fakat zenginleşince oğlanlar cıvıttılar ve birisi içmeye başladı. Biri -büyük olanı- bir dalaşmada öldürüldü; diğeri, genci, kibirli bir kadın aldı, babasına hürmet etmez oldu ve İlyas da onun payını verip yanından ayırmak zorunda kaldı; evi ve sığırları ona verdi ve böylece varlığı azaldı. 

Bir süre sonra koyunlarına bir kıran girdi ve çoğu telef oldu. Daha sonra bir kıtlık senesi geldi, saman yoktu ve kışın epeyce inek telef oldu. Ondan sonra Kırgızlar en iyi atlarını çalıp götürdü ve varlığı sürekli daraldı. İlyas düştükçe daha da aşağı düşüyordu. Ve gücü gitgide zayıflıyordu. 

Yetmişli yaşlarında İlyas öyle bir hale geldi ki postlarını, halılarını, eyer ve çadırlarını, en sonunda son ineğini de satmak zorunda kaldı; öyle ki artık hiçbir şeyi kalmadı. Göz açıp kapayıncaya kadar elindeki her şeyi kaybetti ve karısıyla birlikte ömrünün son günlerinde başkalarının yanında sığınak aramak zorunda kaldı. İlyas’ın halen sahip olduğu tüm varlığı, üstündeki elbiseler, bir post, bir külah, yemeniler, ayakkabılar ve zaten o da yaşlı olan karısı Şam Şemagi’den ibaretti. Oğlu uzak bir diyara göç etmiş, kızı ise ölmüştü. İhtiyarlara yardım edecek kimse yoktu.

Komşusu Muhammedşah ona acıdı. Muhammedşah ne zengin, ne de fakirdi; iyi-kötü geçinip gidiyordu ve iyi bir adamdı. İlyas’ın konukseverliğini hatırlıyor, ona üzülüyordu: “Sen ve karın benim evime gelin” dedi. Yazın gücün yettiği kadar sebze bahçesinde çalışırsın, kışın da inekleri yemlersin, Şam Şemagi kısrakları sağar ve kımız yapar. Ben yiyeceğinizi-giyeceğinizi veririm, bir şeye ihtiyacınız olursa söylersiniz bana, onu da veririm. İlyas komşusuna teşekkür etti ve eşiyle birlikte yanaşma olarak Muhammedşah’ın yanında yaşamaya başladı. 

Başlangıçta zor olduysa da ihtiyarlar zamanla buna alıştılar ve güçlerince çalıştılar. Yanında böyle kimselerin bulunması beyin işine geliyordu; ihtiyarlar zaten çiftçilik etmişlerdi ve bütün işleri yapabiliyorlardı; dalga geçmiyor, aksine tüm güçleriyle çalışıyorlardı. Muhammedşah’ı sadece, böyle mümtaz insanların bu kadar dibe düşmüş olmasını görmek üzüyordu. Derken bir gün uzaklardaki akrabaları Muhammedşah’a konuk geldiler. Birlikte bir de molla gelmişti. Muhammedşah İlyas’a bir koyun yakalayıp kesmesini emretti. İlyas koyunu yüzdü, pişirdi ve içeriye konuklara yolladı. Konuklar koyun etinden yediler, çay içtiler ve kımıza başladılar. Konuklar ve ev sahibi halılar üstünde kuş tüyü minderlere oturmuş, taslardan kımız içiyor ve sohbet ediyorlardı; işini bitiren İlyas ise kapı önünden geçip gitmekteydi. Muhammedşah onu görünce, konuklardan birine sordu:

“Kapıdan geçen ihtiyarı gördün mü?” “Gördüm”, dedi konuk. “Belli biri mi, özelliği ne?”
– O buraların en zengin adamıydı; adı İlyas; belki bir şeyler duymuşsundur hakkında?
– Duymaz olur muyum, dedi konuk, gerçi kendisini hiç görmemiştim, ama ünü çok uzaklara yayılmıştı.
_ Düşünsene, şimdi hiç bir şeyi yok artık, yanımda işçi olarak çalışıyor, karısı da kısrakları sağıyor. 

Konuk buna şaşakaldı, dilini şapırdattı, başını salladı ve konuştu: “Evet işte böyle, şans çark gibi dönüyor, birini yukarı yükseltirken, başkasını aşağı indiriyor. Ne dersin, bu durum ihtiyara dokunuyor mudur?” dedi konuk. Kim bilir? Sessiz sakin yaşayıp gidiyor ve iyi çalışıyorlar. Bunun üzerine öteki sordu: Onunla biraz laflamak mümkün mü? Yaşantısı hakkında soru sormak istiyorum. Elbette, ne demek! dedi ev sahibi ve çadırdan seslendi: Babay (bu, başkırtçada: dedeciğim, demektir), içeri gel, kımız iç; senin kocakarıyı da çağır. Ve İlyas karısıyla içeri girdi. Konukları ve beyi selamladı, besmele okudu ve çadır girişinde yere çömeldi, karısı ise perdenin gerisine gitti ve ev sahibesinin yanına oturdu.
İlyas’a bir tas kımız sunuldu. İlyas konukların ve ev sahibinin şerefine kadeh kaldırdı, eğildi, azıcık yudumladı ve kadehi dikti. Ee, nasılsın dedeciğim? dedi yabancı. 

Bize bakıp -bir zamanlar bahtiyarken şimdi sefalet içinde olan- yaşantını düşündüğünde ağırına gidiyor mu? 

İlyas güldü ve konuştu: Baht ve bahtsızlık hakkında ben ne desem sen bana inanmazsın; en iyisi benim hanıma sor; o bir kadındır, yüreğini dilinde taşır, o sana bütün hakikati söyleyecektir. 

Ve yabancı, perde ardına seslendi: Neneciğim söyle bana eski zamandaki bahtiyarlığınla şu anki bahtsızlığın hakkında fikrin nedir? O zaman Şam Şemagi perde ardında şöyle dedi. 

Benim hükmüm şu: İhtiyar ve ben elli yıl birlikte yaşadık, mutluluğu aradık ama bulamadık; şimdi ilk defa, artık hiçbir şeyimizin olmadığı ve işçi olarak yaşadığımız ikinci seneden beri gerçek mutluluğu bulduk ve başka hiçbir şeye muhtaç değiliz.

Yabancılar şaşırdılar; kocakarıyı görmek için evin beyi de biraz dikildi; kocakarı kollarını çaprazlama kavuşturmuş dikeliyor, gülüyor, ihtiyar kocasına bakıyordu; ihtiyar adam da gülüyordu. Kocakarı bu kez bir kere daha konuştu: 

Ben gerçeği söylüyorum, şaka etmiyorum. Biz bir yarım asır mutluluğu aradık ve zengin olduğumuz o uzun zaman içinde, onu hiç bulamadık; şimdi elimizde hiçbir şey kalmamışken, başkalarının yanında sığınma ararken, mutluluğu bulduk, daha iyisine ihtiyaç duymayacak kadar. 

Peki şimdiki mutluluğunuzun kaynağı nedir? Kaynağı şudur: Biz zenginken, benim ihtiyar ve ben bir saat bile boş kalmıyorduk; birbirimizle konuşamıyorduk, ahiret hayatımızı düşünemiyor, Allah’a ibadet edemiyorduk. Derdimiz başımızdan öyle aşkındı. Kâh konuklar bize geliyordu – o zaman, arkamızdan kötü konuşmasınlar diye, onları nasıl ağırlayacağımız, onlara ne sunacağımız derdine düşüyorduk. Kâh konuklar gidiyordu – o zaman, sırf kaytarma ve tıkınma fırsatı kollayan işçilere bakmamız gerekiyordu; hiçbir şey kaybolmasın diye, onlara göz kulak oluyorduk ve böylece günaha giriyorduk. Kâh kurtların bir dana yahut tay parçalamaması; hırsızların atlarımızı çalmaması gailesine düşüyorduk; yatağa yatsak koyunlar kuzuları ezebilir kaygısından uyuyamazdık, gece yarısı kalkıp ahıra giderdik. Birazcık sakin kalsak hemen yeni bir tasa, kışlık yem temini tasası başlardı. Üstelik hepsi bu da değil. İhtiyarla ben birbirimizle de geçinemiyorduk. O, “Bu böyle yapılmalı” dese, ben tersini söylüyordum ve birbirimizi taciz etmeye ve yine günah işlemeye başlıyorduk. Böylece bir dert bir derdi, bir günah diğerini izliyor ve mutlu bir gün yüzü görmüyorduk. Peki, ya şimdi?

Şimdi kocamla ben birbirimize destek oluyoruz, sevgi ve dirlik içinde birbirimizle muhabbet ediyoruz, birbirimizle didişmiyoruz ve hiç bir derdimiz de yok; tek derdimiz beyimize hizmet etmek. Gücümüz yettiği kadar çalışıyoruz; beyimiz bir zarara uğramasın, aksine kazansın diye canla başla çalışıyoruz. Evimize geldiğimizde yiyecek yemeğimiz var; akşam olduğunda kımızımız hazır; soğuklar gelince, ısınmak için tezeğimiz de var, postlarımız da. ŞİMDİ BİRBİRİMİZLE KONUŞMAK, AHİRET HAYATIMIZI DÜŞÜNMEK VE ALLAH’A İBADET ETMEK İÇİN ZAMANIMIZ VAR. Elli yıl mutluluğu aradık ve ilk defa şimdi bulduk onu. 

Konuklar güldüler. Fakat İlyas: "Gülmeyin kardeşler" dedi, bu şaka değil; bilakis insan yaşamı böyledir. Biz ikimiz daha önce ahmaktık, variyetimizi yitirdiğimiz zaman ağlamıştık; ama Tanrı bize gerçeği ifşa etti ve biz size onu gösteriyoruz; kendimizi eğlendirmek için değil, bilakis sizin selametiniz için! 

Ve molla konuştu: Bu, ince bir kavrayış gerektiren bir bahistir; İlyas özlü gerçeği konuştu; kitapta da böyle yazılmıştır. Ve konuklar gülmeyi kesti, derin düşüncelere daldılar…