ÜZÜLMEYE SON! - DON MİGUEL RUİZ - BEŞİNCİ ANLAŞMA KİTABINDAN - SİNEMA SALONU

KİMSE SİZİ ÜZMESİN, ÜZEMESİN DİYE, HİÇBİR ŞEYİ KİŞİSEL ALGILAMAYIN... 

Hiç kimsenin yaptıkları ve söyledikleri bizi üzmesin isteriz öyle değil mi? İşte bu yazı, bunu çok güzel bir dille anlatıyor. 

Anlayıp hayatımıza uygulamak, hepimize nasip olsun inşallah... 

“Başkalarının yaptıklarını, düşündüklerini, ima ettiklerini ya da söylediklerini, kişisel algılamayın. Herkes kendi inanç sistemi içinde düşünür ve kendince yargılara varır. Dolayısıyla, insanların sizin hakkınızdaki düşünceleri, sizin şahsınızdan çok, kendileriyle ilgilidir.” Don Miguel Ruiz

İKİNCİ ANLAŞMA: HİÇBİR ŞEYİ KİŞİSEL ALGILAMAYIN

Yüzlerce sinema salonu bulunan dev bir alışveriş merkezinde olduğunuzu hayal edin. Salonlardan bir tanesine sessizce giriyorsunuz. Bir kişi dışında salon bomboş. Sizi fark bile etmeyip tüm dikkatini filme vermiş olan o seyircinin yanına oturuyorsunuz. Ekrana bakıyorsunuz; o ne, sürpriz! Filmdeki tüm karakterleri tanıyorsunuz: anneniz, babanız, kardeşleriniz, aşkınız, çocuklarınız, arkadaşlarınız. Başrolde ise sizsiniz. Filmin yıldızı sizsiniz ve bu, sizin hayat hikâyeniz… Yanınızda oturan seyirci de, filmdeki oyununu izleyen sizsiniz.

Çok şaşırıyor ve sonra başka bir salona giriyorsunuz, orada da sadece tek bir seyirci var ve o da yanına oturduğunuzu fark etmiyor bile. Filmi izlemeye başlıyorsunuz, tüm karakterleri gene tanıyorsunuz ama bu sefer başrolde siz değil anneniz var. Siz ikinci rollerden birinde oynuyorsunuz ama filmdeki siz, size hiç benzemiyor. Bu, annenizin hayat hikâyesi ve tüm dikkatiyle filmi izleyen de o. Sonra, annenizin sizin filminizdeki anne karakteriyle aynı olmadığını görüyorsunuz. Bu onun kendisini algılama ve algılatma biçimi. Anneniz, herkesin algılamasını istediği şekilde yansıtıyor kendisini. Siz bunun sahici olmadığını biliyorsunuz, rol yapıyor o. Ama sonra bunun, onun kendisini algılama biçimi olduğunu fark etmeniz, sizde bir tür şok yaratıyor. Derken, sizin çehrenizi taşıyan kişinin, sizin filminizdeki insan olmadığını görüyorsunuz. Kendi kendinize, “A bu ben değilim!” diyorsunuz ama şimdi annenizin sizi nasıl algıladığını, sizinle ilgili inançlarını görebiliyorsunuz ve bunların sizin inançlarınızla alakası yok! Sonra babanızın karakterini, annenizin onu algıladığı şekliyle görüyorsunuz, onun da sizin algıladığınız babayla ilgisi yok, tamamen çarpıtılmış, tıpkı annenizin tüm diğer karakterleri algılaması gibi.

Bir sonraki sinema salonunda ise sevdiğiniz insanın filmi oynuyor. Şimdi de sevgilinin sizi algılama biçimini görebilirsiniz ve bu karakter sizin ve annenizin filmlerinde oynayanlardan tamamen farklı. Sevdiğiniz insanın çocuklarınızı, ailenizi, arkadaşlarınızı algılama biçimini görebiliyorsunuz. Sevgilinin kendisini yansıttığı hali, sizin sevgiliyi algıladığınız hal hiç değil.

Sonra kardeşlerinizin, çocuklarınızın, arkadaşlarınızın filmlerine de girip çıkıyorsunuz. Herkesin kendi filmindeki karakterleri çarpıttığını görüyorsunuz.

Tüm bu filmleri izledikten sonra kendi filminize geri döndüğünüzde, artık hiçbir şey inandırıcı gelmiyor. Hiç kimsenin sizi algılanmak istediğiniz biçimde algılamadığını fark ediyorsunuz. Çevrenizdekilerin, sizin filminizde olup biten tüm dramların farkında bile olmadıklarını görebiliyorsunuz. Besbelli, herkesin dikkati kendi filmine odaklanmış durumda. Karakterlerin tüm dikkati kendi filmlerine yoğunlaşmış ve yaşadıkları tek hakikat o.  

O anda sizin için her şey değişiyor. Hiçbir şey eskisi gibi değil çünkü artık olup biteni anlamış durumdasınız: İnsanlar kendi dünyalarında, kendi filmlerinde, kendi hikâyelerini yaşarlar.

Tüm inançlarının yatırımını o hikâyeye yapmışlardır ve o hikâye onlara göre gerçektir. Ancak görece bir gerçektir çünkü size göre gerçek, o değildir. Şimdi sizinle ilgili tüm görüşlerin, aslında size değil, onların filmlerindeki karaktere dair olduğunu görebilirsiniz. Sizin adınıza yargıladıkları, kendi yaratmış oldukları bir karakterdir. İnsanların hakkınızda düşündükleri ne varsa, aslında onlardaki siz imgesi üzerine kurulur; o imge siz değilsiniz.

Bu noktada, en çok sevdiklerinizin aslında sizi tanımadıkları ve sizin de onları tanımadığınız açıktır. Onlara dair tek bildiğiniz, onlarla ilgili inançlarınız. Ana babanızı, eşinizi, çocuklarınızı, arkadaşlarınızı çok iyi tanıdığınızı sanıyordunuz. Gerçek o ki, onların yaşamlarında olup bitenlerden, ne düşündüklerinden, ne hissettiklerinden, hayallerinden bihabersiniz.

Bu farkındalıkla, “Sevdiğim insan beni anlamıyor. Kimse beni anlamıyor.” demenin saçmalığını anlıyorsunuz. Oysa tüm yaşantınız boyunca başkalarının sizi gayet iyi tanıdığını varsaydınız ve onlar beklentilerinize göre davranmadıklarında, bunu kişisel algılayıp kızgınlıkla tepki verdiniz ve sözü, yok yere bir sürü dram ve uyuşmazlıkta kullandınız.

Şimdi, insanlar arasında neden bunca uyuşmazlık olduğunu anlamak daha kolay. Dünya, kendi düşünü gören, başkalarının kendi ÂLEMLERİNDE, kendi hayalleriyle yaşadığının farkında olmayan milyarlarca insanla dolu. Baş karakterin bakış açısından ki, bu onun yegane bakış açısı, her şey onunla ilgili. Yardımcı karakterler, onun bakış açısına uymayan bir şey söylediklerinde, kızarak konumunu savunmaya kalkışır. Yardımcı karakterlerin kendi istediği gibi olmasını arzu eder, eğer değillerse çok kırılır. HER ŞEYİ KİŞİSEL ALGILAR. Bunu idrak edince, çözümü de anlamanız mümkün; çözüm son derece basit ve mantıklı: HİÇBİR ŞEYİ KİŞİSEL ALGILAMAYIN.

Bu anlaşma size, hikâyenizdeki yardımcı karakterlerle etkileşiminizde bağışıklık kazandırır. Başkalarının bakış açısını kendinize dert edinmenize gerek kalmadı. Bir kez, başkalarının söylediklerinin ya da yaptıklarının sizinle ilgisi olmadığını görebildiğinizde, kimin hakkınızda dedikodu yaptığı, kimin sizi suçladığı, kimin dışladığı önemini kaybeder. Dedikodular sizi etkilemez olur. Kendi görüşünüzü savunmaya zahmet bile etmezsiniz.

Hiçbir şeyi kişisel algılamamak, kendi türünüzle etkileşiminizde güzel bir araçtır. Ayrıca, bireysel özgürlüğe alınmış bir bilettir de çünkü artık hayatınızı başkalarının fikirlerine göre yönetmek zorunda değilsiniz. İşte bu gerçek özgürlüktür.

Canınızın istediğini (yaptığınızın sizden başka kimseyi ilgilendirmeyeceğini bilerek) yaparsınız. Sizin hikayenizle ilgilenecek tek kişi, sadece sizsiniz. Bu farkındalık her şeyi değiştirir.

Tüm insanların kendi alemlerinde, kendi filmlerinde, kendi düşlerinde yaşadıklarını bir kez anladığınızda, ikinci anlaşma saf sağduyudur: HİÇBİR ŞEYİ KİŞİSEL ALGILAMAYIN.

MUTLULUK İÇİN EN ETKİLİ YÖNTEM: ŞÜKRETMEK - DİN VE BİLİM AYNI ŞEYİ SÖYLÜYOR! - ŞÜKÜR KONUSUNDAKİ KUR'AN AYETLERİ

BİZE YANLIŞ ÖĞRETTİLER! 
MUTLU OLUNCA ŞÜKREDİLİR SANIYORUZ;
OYSA, ŞÜKREDİNCE MUTLU OLUYORUZ!

            “MUTLULUK İÇİN en iyi ilaç Prozac değil, ŞÜKRETMEKTİR.” 

Dr. Daniel Amen

“İnsanların mutluluğunu doğrudan belirleyen tek şey, minnettarlık duygusudur. Minnettarlık ve şükran, içinde bulunduğunuz koşullardan bağımsız olarak duyabileceğiniz bir duygudur. Her şeye sahip olabilirsiniz ama sahip olduklarınıza değer biçmiyorsanız kendinizi çok kötü hissedersiniz. Çok az şeye sahip olabilirsiniz ama bunlara değer veriyorsanız kendinizden hoşnut olursunuz. Çok basittir: Ne kadar minnettar olursanız, o kadar mutlu olursunuz. Ne kadar az şükran duyarsanız, o kadar mutsuz olursunuz.”  Dennis Prager

Şu anda tamamen mutlu musunuz? 

Eğer yanıtınız olumsuzsa, büyük ihtimalle yapbozun en önemli parçasını gözden kaçırıyorsunuz: ŞÜKRETMEK...

Derin ve etkileyici bir şükretme duygusu, varlığınızın OLMAZSA OLMAZ bir parçası olmak zorundadır. Tabi eğer sürekli mutluluk ve başarı istiyorsanız...

Cicero'ya şu söyleminde tamamen katılıyorum: “Şükretmek sadece tüm erdemlerin en büyüğü olmakla kalmaz, aynı zamanda diğer tüm erdemlerin de ebeveynidir.”

Gerçek şu ki KOŞULSUZ ŞÜKRETME OLMADAN, GERÇEK MUTLULUK OLMAZ. Ve temelinizde mutluluk olmadan da BAŞARIYI ELDE EDEMEZSİNİZ. 

Diğer taraftan, şükrederek yaşayan bir insan, mutlu ve başarılı olma konusunda hüsrana uğramaz. “Neden böyle?” sorusuna kısa bir yanıt olarak hayatımıza hükmeden Evrensel Kanunları bir düşünün. Bu kanunlar, “zihninizi neye odaklarsanız, onu alırsınız” der. Negatife odaklanın, daha fazla negatif deneyimleyeceksiniz...

Şükretmenin gücü; DİKKATİNİZİ, hayatınızın pozitif tarafına çevirmesidir. 

Zihniniz, derin ve yoğun bir şükretme hissi ile kaplıyken, korkunun herhangi bir formuna yer yoktur. 

İyiye ve hayatınızdaki pozitif yönlere odaklanarak, bu pozitif yönlerin daha fazlasını deneyimleyeceksiniz.

“Eğer “ŞÜKRAN” bir ilaç olsaydı, vücudun tüm sistemlerinin sağlığını koruyan, DÜNYANIN EN ÇOK SATAN İLACI olurdu.” Dr. P. Murali Doraiswamy  

Bundan DAHA DA ETKİLİ bir YÖNTEM de, şu anda ve geçmişteki ZORLUKLARINIZI ve BAŞARISIZLIKLARINIZI bir gözden geçirmek ve bunların içinde bir POZİTİF ŞEY  bulmaktır. Bunu bulun ve bunun için teşekkür edin. Ve göreceksiniz ki o deneyimde, büyümede ve öğrenmede büyük bir adım atmışsınız. İleride aynı zorluklarla karşılaştığınızda da çok daha kolay atlatacaksınız. 
Başarısızlıklarınızda olumlu bir şey bulamıyor musunuz? Yeterince fazla uğraşmıyorsunuz. Konfüçyüs'ün şu deyişine bir bakın; “Ayakkabılarım olmadığı için şikayet ediyordum, ta ki ayakları olmayan bir adam görene kadar.” 
Her zaman olumlu bir yan vardır, HER ZAMAN...
Onu bulun ve derinden ve koşulsuzca şükredin; ilerideki başarılarınız ve mutluluğunuz, buna dayalı olacak.

Şükran duygunuzu ifade etmede kendinizi kişilerle sınırlamayın. Bu bir insan olmak zorunda değil. Şükranlarınızı, sadece var olduğu için bir objeye de ifade edebilirsiniz. 

Örn;"Bir arabam olduğu için şükrediyorum; başımı sokacak bir evim olduğu için şükrediyorum." 

Veya bir deneyim, bir duygu, bir ses, bir renk, bir manzara için de şükredebilirsiniz. 

Bir grup insana teşekkür edebilirsiniz... 

Doğa'ya, Tanrı'ya teşekkür edebilirsiniz.

Öyleyse şükretmenin en etkili yolu nedir? “TEŞEKKÜR EDİYORUM” demek!

Bu ifadeyi istediğiniz kadar detaylandırabilirsiniz ama içtenlikle, sevgiyle ve şükran duyarak söylenmiş basit bir “teşekkür ediyorum”da bir başka güzellik vardır....

Şimdi deneyin. Hayatta en çok sevdiğiniz kişiyi düşünün. Belki bu eşiniz, partneriniz, aileniz veya bir arkadaş. Herhangi birisini düşünemiyorsanız, o zaman çok seveceğiniz birisini hayalinizde yaratın. Bu imaja tam bir kabul ve sevgiyle odaklanın ve ona teşekkür edin. “Sadece sen olduğun için teşekkür ederim” 

“Hayatıma getirdiğin güzellikler için teşekkür ederim”. 

Onlara her ne sebeple teşekkür ediyor olursanız olun, bunu içtenlikle ve sevgiyle ifade edin. 

Tam anlamıyla duyduğunuz şükranı ifade ederken, aynı anda kendinizi kötü hissetmeniz MÜMKÜN DEĞİLDİR.

Tekrar deneyin. Bu yazıyı okuyorsanız görebilme gücünüz için şükredin. Eğer bu yazı size okunuyorsa, duyabildiğiniz için teşekkür edin. 

Biraz alıştırma gerekebilir ama bunu düzenli yaptığınızda hayatınızın kalitesinde dramatik iyileşmeler olacak. 

Ve ne zaman hayatınızın yolunda gitmediğini fark ederseniz, durun; ŞU ANDA VE BURADA sahip olduklarınıza şükredin. İlerlemek için doğru yolu bulacaksınız.

Şu söyleyeceğim egzersizi bir süreliğine deneyin, bakın nasıl hissedeceksiniz... 

İnsanları, gelip geçerken izleyebileceğiniz bir yere oturun. Mesela bir kafe veya durakta. Gördüğünüz her insan için, içinizden bir “teşekkür ederim” deyin. Hiçbir neden olmaksızın. Sadece diyebildiğiniz için deyin. Bunu sessiz bir sevgi ve şükran duygusu akışı şeklinde yapın. Sessiz yapacağınız için aptal gibi görünmeyeceksiniz. Sadece deneyin. Söz veriyorum kendinizi iyi hissedeceksiniz.

Lance Beggs

“Beynimizi kendi haline bırakmamalıyız. Çünkü beyin kötü yaşantılardan ders almakta iyidir, ama iyi yaşantılardan ders almada kötüdür. Zihin bir bahçe gibidir. Beynimizin toprağı çiçeklere oranla, yabani otlar için daha verimlidir. Bu sebeple iyilikleri ve bizi mutlu eden olayları ve kişileri sürekli hatırımızda tutmalıyız. Bunun en pratik yolu ŞÜKRETMEKTİR. Şükrederek olumlu yaşantıları hatırlamış oluruz. Mutluluğumuz ve sağlığımız için beynimizi akıllıca kullanmasını öğrenmeliyiz.” Nöropsikolog Rick Hanson

“Minnettarlık, evrenin en gizemli yasalarından birini harekete geçirir. Şükürlerini sunma eyleminin kendisi, ebedi keyif, huzur ve tüm iyilikler nehrinin akışını hızlandırır. Şükürlerimizi sunuyoruz çünkü minnettarlık duygusunu alışkanlık haline getirmemiz gerekiyor.” John Harricharan

"Günlerimizi, kötü giden her şeye ve geleceğe yönelik umutların ne kadar karanlık göründüğüne dair geviş getirerek geçirirsek, kendimizi sefalet ve kızgınlık içinde yaşarken bulabiliriz. Ama aynı zamanda kendimizi, minnettar olmamız gereken her şeyi arayan, tanıyan ve kutlayan insanlara dönüştürebiliriz.” Prof. Dr. Richard Gunderman

“Sağlıklı yaşamın bir sırrı da budur. Görünüşe göre, daima SEVİNÇ, SEVGİ, ŞÜKRAN ve TAKDİR duyguları içinde olmak tavsiyeye değer, çünkü bu sayede savunma mekanizmamızı üç yüz bin kat güçlendirebiliriz. Pozitif duygular, bağışıklık sistemimizi güçlendirdiği için, bu yolla birçok hastalığı önleyebiliriz.” Pierre Franckh

DİNİN VE BİLİMİN SÖYLEDİĞİ TAMAMEN AYNI ŞEYDİR:

DÜNYA MUTLULUĞU İSTEYEN DE, AHİRET MUTLULUĞU İSTEYEN DE, KENDİSİNE VERİLEN NİMETLERİ SÜREKLİ HATIRLAYIP ANARAK, ALLAH’A TEŞEKKÜR ETMELİDİR. 
ŞUNU ANLAMALIYIZ Kİ ALLAH'IN BİZİM ŞÜKRÜMÜZE İHTİYACI YOK AMA BİZİM KESİNLİKLE ŞÜKRETMEYE İHTİYACIMIZ VAR.

YÜCE KİTABIMIZ KUR'AN-I KERİM'DE RABBİMİZ BİZİ UYARIR; ŞEYTANIN "AÇIK DÜŞMANIMIZ" OLDUĞUNU VE İNSANLARI ŞÜKÜRDEN ALIKOYMAK İSTEDİĞİNİ, BUNUN İÇİN VAR GÜCÜYLE UĞRAŞACAĞINI BİLDİRİR. 
YANİ, NE YAPIP EDİP, ŞÜKÜR HALİNDE OLMAYI VE ÖYLE KALMAYI BAŞARMAMIZ GEREK! NAMAZ, ORUÇ, ZEKAT NE KADAR ÖNEMLİYSE, BU KONU DA EN AZ ONLAR KADAR ÖNEMLİ!!!

ŞÜKÜR KONUSUNDAKİ KUR'AN AYETLERİNDEN EN ÇARPICI ÖRNEKLER:

“Yemin osun, biz, Lukman’a şu yolda hikmet verdik: “ALLAH'A ŞÜKRET!” Şükreden KENDİSİ LEHİNE şükreder. Kim nankörlük ederse Allah Ganî’dir, Hamîd’dir.” Lukman 12 (HİKMET: ilahi sırların ve gerçeklerin bilgisi)

“Rabbinizin şunu duyurduğunu da HATIRDA TUTUN: EĞER ŞÜKREDERSENİZ, ben de sizin için MUTLAKA ARTIRACAĞIM. Ve eğer nankörlük ederseniz hiç kuşkusuz benim azabım çok çok şiddetlidir.” İbrahim 7

“Dedi: “Beni azdırmana yemin ederim ki, onları saptırmak için senin dosdoğru yolun üzerine kurulacağım. Sonra onlara; önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından musallat olacağım. BİRÇOKLARINI ŞÜKREDER BULAMAYACAKSIN.” Allah buyurdu: “Çık oradan, yenik düşmüş ve kovulmuş olarak. Onlardan sana uyan olursa yemin olsun ki, cehennemi tamamen sizden dolduracağım.” A’raf (16-18)

“… Allah Şekûr'dur, şükredenlere KARŞILIK VERİR; Halîm'dir, yumuşak ve merhametli davranır.” Teğabün 17

“Biz onu yola kılavuzladık. Artık YA ŞÜKREDİCİ olur YA NANKÖR.” İnsan 3

“... Şu bir gerçek ki Allah, insanlara karşı çok lütufkârdır. Fakat insanların ÇOKLARI ŞÜKRETMEZLER.” Bakara 243

“İnanır şükrederseniz, Allah size azabı ne yapacak? Allah da teşekkür eder, O her şeyi gereğince bilir.” Nisa 147

“Andolsun, sizi yeryüzünde yerleştirdik ve sizin için orada, geçiminize yarayacak nimet ve imkânlara vücut verdik. Ne de az ŞÜKREDİYORSUNUZ!” A’raf 10

“Görmediniz mi, Allah, göklerde ve yerde bulunan şeyleri SİZİN EMRİNİZE VERDİ ve görünür-görünmez nimetlerini üstünüze saçtı. …..” Lukman 20

“Ey iman edenler! ALLAH'IN, ÜZERİNİZDEKİ NİMETLERİNİ HATIRLAYIN!…” Maide 11

"... Allah'ın nimetlerini ANIN Kİ KURTULABİLESİNİZ." A'raf 69

“… Ey Davûd ailesi, ŞÜKÜR OLARAK İŞ YAPIN! Kullarım içinden ŞÜKREDENLER O KADAR AZ Kİ!” Sebe’ 13

"... Rabbim, bana ve ebeveynime lütfettiğin NİMETİNE ŞÜKRETMEME, hoşnut olacağın hayırlı ve barışçıl bir iş yapmama imkân ver. Ve rahmetinle beni, iyilik ve barışı seven kullarının arasına sok." Neml 19

“Ey Nûh ile beraber taşıdığımız kişilerin soyu! Gerçek şu ki, Nûh çok şükreden bir kuldu.” İsra 3

“Başkasına değil, sadece Allah'a kulluk/ibadet et; şükredenlerden ol!” Zümer 66

“Sahip olduğunuz her nimet Allah'tandır. …” Nahl 53

“Allah'ın nimetlerini saymaya kalkarsanız, onların sonunu getiremezsiniz. Allah, gerçekten Gafûr ve Rahîm'dir.” Nahl 18

“… Nihayet, yiğitlik çağına gelip kırk yıla erdiğinde şöyle der: "Rabbim; beni, bana ve ebeveynime VERDİĞİN NİMETE ŞÜKRETMEYE, hoşnut olacağın iyi bir iş yapmaya yönelt! Soyum içinde, benim için barışı gerçekleştir. Sana yöneldim ben, sana teslim olanlardanım ben!" Ahkaf 15

“... Derken Süleyman, tahtı, yanında kurulmuş görünce şöyle konuştu: "Rabbimin lütfundandır bu. Şükür mü edeceğim, nankörlük mü diye beni denemek istiyor. Esasında, şükreden, kendİsİ lehİne şükretmİş olur. Kim de nankörlük ederse bilsin ki, Rabbim Ganî'dir, cömerttir."” Neml 40

“Senin Rabbin, insanlara karşı gerçekten lütufkârdır; fakat ÇOKLARI ŞÜKRETMEZLER!” Neml 73

“Şunu sor: "Bizi bu durumdan kurtarırsa ant olsun şükredenlerden olacağız' diye boyun büküp ürpererek O'na yakardığınızda, karanın ve denizin karanlıklarından sizi kim kurtarıyor?" De ki: "Ondan da tüm sıkıntılardan da sizi Allah kurtarıyor; sonra siz O'na ortak koşuyorsunuz."” En’am 63,64

“Eğer nankörlüğe saparsanız şu bir gerçek ki, Allah size muhtaç olmayacak bir Gani'dir. O, kulları için inkâr ve nankörlüğe razı olmaz. Eğer şükrederseniz bunu sizin için rızasına uygun bulur. …….” Zümer 7

“Siz mevcut realitenizi -şu anda bulunduğunuz yeri, kimliğinizi, ne yaptığınızı- onurlandırıp, tümüyle kabul ve tasdik ettiğinizde, elde ettiğiniz şeyi tümüyle kabullendiğinizde, elde ettiğiniz şey için ŞÜKRAN duymakta, olan için şükran duymakta, Var'lık(Tanrı) için şükran duymaktasınızdır. Şimdiki an için ve şimdiki yaşamın bütünü için şükran duymak, gerçek zenginliktir.” Eckhart Tolle

HZ. İSA VE KÖR ADAM - ŞÜKRETMENİN ÖNEMİNİ ANLATAN HARİKA BİR HİKAYE

DOĞRU BİR ŞÜKÜR NASIL OLUR - TIKLAYINIZ - ŞÜKRÜN ASIL ANLAMI

ÖĞRENMEK ZAMAN ALIR, KENDİNİ APTAL SANMA! - DOĞAN CÜCELOĞLU

DAMDAN DÜŞEN PSİKOLOG - DOĞAN CÜCELOĞLU

ÖYLE HARİKA VE FAYDALI bir yazı ki....
SAKIN KAÇIRMAYIN!!!

Bu harika kısacık yazı ile "Sende bir tuhaflık yok, kendini salak hissetme; öğrenme dediğin şey zaman alır, bir süreç ister. Bunu bil ve o süreçten keyif almaya çalış." diyor bence Doğan Hocamız...

ÖĞRENME SÜRECİNİN KEYFİNİ ÇIKARMAK - DOĞAN CÜCELOĞLU

İlk defa bilgisayar öğreniyorum, yapamıyorum! Ve “Hii, yapamıyorum! Yarın Bill’in yüzüne nasıl bakacağım?” diye düşünüyorum. Etrafa bakıyorum, yanımdakiler –onlar da doktora öğrencisi– fiuv fiuv ıslık çalarak çalışıyorlar. Ben gıcık oluyorum. Sonunda, “Ya” dedim, “Biraz yardım eder misin?” “Ne gibi?” dedi. “Böyle böyle, yapamıyorum,” dedim. “Ben de yapamıyorum” dedi. E eşşoğlueşek ne diye keyifle ıslık çalıyorsun öyleyse?

Bu çok önemli bir gözlem, bak, –o kadar korku kültürü ile ilgili görüyorum ki ben bunları– korku kültüründe otorite senin gerçeğine saygısız. Kendisinin beklentileriyle hareket ediyor, “Doymadın, ye!” diyor mesela. Şimdi otoritenin –öğretmen veya ana baba– çocuktan bir performans beklentisi var. Ama çocuğun gerçeğine uygun bir performans beklentisi değil. Çocuk yapamayınca, diyelim ki çivi çakıyor ve eline çekici çiviyi ilk defa almış, yani üç-dört hafta içinde doğru dürüst çakabilir beklentisi daha gerçekçi. Ama otorite diyor ki, “Çaksın eşşoğlueşek.”
Tabii çakamıyor…
Ve çakamayınca “Ver lan şunu, elinden iş gelmiyor” diyor, “Şuna bak, beceriksiz” diye azarlıyor. Ve otoriter kültürde, otorite keyfi olduğundan dolayı gerçekleri hesaba almak zorunda değil. Onun hikmetinden sual olmaz; ister öper ister döver anlayışı. Şimdi eğitimde bunu yaşaya yaşaya büyümüşüm ben, “Benden bu bekleniyor, yapmam lazım” diye kafam alsa da almasa da; bunun bir süreç olduğuyla ilgili bir bilinç oluşmadığından dolayı.
Ertesi gün Bill May’e gittim, “Bill” dedim, –bana bir formül vermişti, “Bunun programını yaz” diye. Toplama, çıkarma, bölme gibi çok basit bir şey. Yapamadım– “ben yapamıyorum.”
Şöyle bir güldü, “Yapacağını mı bekliyordun?” dedi. “Evet,” dedim. “Kaç kere denedin?” dedi. “Sekiz kere filan denedim,” dedim. “Ben,” dedi, “elli sekiz kere denedim, ondan sonra yapabildim.” Ohh! Birdenbire nasıl böyle rahatladım. Öğrenme sürecine bir saygısı var.
Ve şimdii, öbürü, yani keyifle ıslık çalan, öğrenme süreci içinde olduğunu biliyor, “Eninde sonunda yapacaksın, bu arada ıslık çalmayı ihmal etme”ye erişmiş. Yani, “Hayatın da devam ediyor, ıslık çalmasını da ihmal etme” bilincine erişmiş. Bu ne müthiş bir zenginlik biliyor musun? Yani, “Öğrenme süreci içindesin, yapamayacaksın, daha çok yolun var” fakat bir yandan da ıslık çalabilmeyi başarmış vaziyette. O zaman farkına vardım ki, bu dikkate değer bir başarı! Yani fersah fersah geçmişler dedelerinin sayesinde. Çünkü onlar da mücadele etmişler ama mücadele ederken de ıslık çalabilmeyi bilmek lazım anlayışını yerleştirmişler bir yerde. O zaman hem sorumluluk alacaksın, yaşamından sorumluluk almak ne büyük cesaret, yani, “Ben sorumluyum içinde bulunduğum durumdan” diyorsun. Bu müthiş bir cesaret!

Yukarıdaki harika yazı, Doğan Cüceloğlu'nun kendi Face sayfasından alınmıştır.

BENZER KONUDA HARİKA BİR YAZI İÇİN "HENÜZ'ÜN GÜCÜNÜ ÖĞRENMEK İÇİN TIKLAYINIZ

BEYNİN NASIL GELİŞTİĞİNİ ÖĞRENENLER ZORLUKLARDAN YILMIYOR - TIKLAYINIZ

"NORMAL BİR GÜN" SENİN HAZİNENDİR - ŞERMİN YAŞAR

HUZURLU VE MUTLU OLMAK İÇİN, 

"İYİ GÜN" TANIMINI GÖZDEN GEÇİR!

 

SIRADANI TAKDİR ETMEK

"Savaş zamanında, ölüm tehlikesinde, hastalık, acı, yalnızlık, ayrılık, açlık, evsizlik ve yokluk zamanlarında insanlar, "normal bir günün" bir MÜCEVHER olduğunu hatırlarlar.

NORMAL GÜN, SENİN HAZİNENİN FARKINDA OLMAMA İZİN VER. Senden bir şeyler öğrenmeme, seni sevmeme; gitmeden önce seni kutsamama izin ver ki seni, nadir ve mükemmel bir yarın arayışı içinde geçirmeyeyim.

Elimden geldiğince seni tutmama izin ver çünkü her zaman böyle olmayacak. Hasta, yorgun, üzgün ya da gergin olduğum bir gün, ellerimi gökyüzüne kaldırıp dünyadaki her şeyden çok, senin dönüşünü isteyeceğim.” MARY JEAN IRION

 

ŞERMİN YAŞAR'DAN...

SIRADAN OLANI İYİDEN SAYMIYORUZ, kötüye de hak ettiğinden fazla ağırlık veriyoruz. 
Yani şöyle; sağlıklı olduğumuz, günlük yaşantımıza devam ettiğimiz, işe gidip eve geldiğimiz, sofra kurup kaldırdığımız, uyuyup uyandığımız, çocukları uğurlayıp karşıladığımız günleri, biz İYİ GÜNDEN SAYMIYORUZ. 

"İyi gün" dediğimiz gün, illa çok para, çok neşe, çok kahkaha, çok şenlik, çok bir şey olacak. Sonra şu oluyor. Terazinin bir “kötü şeyler” kefesi var; oraya başının ağrıdığı günü koyuyorsun, ağladığın günü, kaybettiğin günü, acı çektiğin günü, ayrıldığın günü, ne bileyim kötü saydığın günü koyuyorsun. Öbür kefeye de illa o çokları koymaya çalışıyorsun “iyi gün” diye. Çok kazandığın günü, çok güldüğün, çok eğlendiğin günü… Haliyle, kötü taraf ağır basıyor. 

Oysa yığ iyi tarafa “Bugün de uyandık” cümlelerini; 
yığ “Hepimiz hayattayız”ı, 
yığ “Bugün de çocuklar sağlıklılar”ı; 
koy aldığın nefesleri, içebildiğin çayı, gidebildiğin işi, atabildiğin adımı; 
konuşabiliyor, görebiliyor, yiyebiliyor olduğun anları; 
ne bileyim, dünyanın en sıradan olaylarını yığ o kefeye, bak bakalım dengeler nasıl değişiyor. 

Sıradan olanın ne kadar MUCİZEVİ olduğunu, ne kadar kıymetlİ olduğunu anladığımızda her şey DEĞİŞECEK. 

Aldığın nefes var ya hani, aldığın ve asla iyi şeyler kefesine koymadığın nefes, onun karşılığı olarak teraziye koyabileceğimiz hiçbir şey yok. Çok sıradan evet, çok çok sıradan ama çok değerli. 

ŞERMİN YAŞAR (9 Şubat 2020 tarihli Instagram paylaşımından bir bölüm)

***

KORONA VAKALARIYLA BİRLİKTE, HASTANELERDE TEK BAŞINA YAŞAM SAVAŞI VEREN İNSANLARI DÜŞÜNDÜKÇE; EŞİMLE BİRLİKTE KENDİ EVİMDE, KENDİ YATAĞIMDA, RAHATÇA NEFES ALARAK, SAĞLIKLI BİR ŞEKİLDE UYUYABİLDİĞİM İÇİN ŞÜKREDERKEN BULDUM KENDİMİ…

BİR AY EVVEL, ÇOK SIRADAN VE NORMAL BİR ŞEY OLARAK GÖRDÜĞÜM BİR DURUM, ŞU ANDA BENİM İÇİN BİR ŞÜKÜR VE MUTLULUK SEBEBİ...

***

“Sanırım SIRADAN OLANIN DEĞERİ hakkında en çok şeyi;

bir çocuğun kaybı, şiddet, soykırım ve travma gibi BÜYÜK KAYIP YAŞAMIŞ kadın ve erkeklerle yaptığım görüşmelerden öğrendim.

EN DEĞERLİ ANLARIN, SIRADAN ANLARIN TOPLAMINDAN OLUŞTUĞU AÇIKTI.”

Brene Brown

SIRADAN SANDIKLARIMIZ, GERÇEKTEN DE SIRADAN MIDIR?

YAŞADIĞIMIZ HER NORMAL GÜNÜN, ASLINDA NE KADAR KIYMETLİ OLDUĞUNU ANLAMAK İÇİN TEK TEK HER BİRİMİZİN, BİR TRAFİK KAZASI, ÖLÜMCÜL BİR HASTALIK YA DA BİR EŞ VEYA EVLADIN ZAMANSIZ KAYBINI YAŞAMAMIZ GEREKMEZ Kİ! 
BU KONUYU SADECE BİR KERE DERİNLEMESİNE DÜŞÜNMEK, ASLINDA YETERLİ OLACAKTIR. 
BU YENİ BAKIŞ AÇISINI BİR KEZ KAZANDIĞIMIZDA, MUTLU VE HUZURLU HİSSETMEYE ÇOK DAHA YAKINIZ DEMEKTİR.

"Çoğumuzun yaşamında öyle anlar vardır ki DÜNKÜ GİBİ OLABİLMEK İÇİN dünyayı, her şeyimizi verirdik; üstelik o dün, TAKDİR EDİLMEDEN ve KEYFİNE VARILMADAN GEÇİP GİTTİĞİ HALDE.” William Edward Hartpole Lecky

“Siz kendinizi her gün, gerçekten iyi hissettirecek bir seçim yaptığınızda, mutluluğunuzun peşinden gidersiniz. Bu, bir parkta ya da bahçede ayaklarınızı uzatıp oturmak, en sevdiğiniz kahveyi alıp onu bir yere koştururken değil de oturarak ve dünyanın önünüzden akıp geçmesini izleyerek yudumlamak gibi basit bir eylem bile olabilir. Ne kadar önemsiz ve küçük görünürse görünsün, her gün mutlaka kendinizi mutlu edecek bir şey yapın. Siz daha farkına bile varmadan ilham gelecek ve bambaşka mutluluklar keşfedeceksiniz. Bir mutluluk başka bir mutluluğun kapısını açar. Çok geçmeden, sizi hayallerinize götürecek o ipe tutunacak ve daha iyi bir hayata kavuşacaksınız.” Rhonda Byrne

“Acı çekmediğinde, acı çekmediğinin farkında ol. Bu uygulama, birçok seviyede yararlıdır. Bir seviyede mutluluğu arttırır. Acı çektiğimizde kendimize şöyle deriz: 'Bu acıdan kurtulduğumda çok mutlu olacağım.' Ama acımız geçtiğinde, acıdan özgürleşmenin hazzını yaşamayı unuturuz. Bu uygulama, hayatımızda stresin olmadığı anların farkında olarak özgürlüğün tadını çıkarmamıza, dolayısıyla kendimizi daha mutlu hissetmemize yardımcı olur.” Chade-Meng Tan 

"Günlerimizi, kötü giden her şeye ve geleceğe yönelik umutların ne kadar karanlık göründüğüne dair geviş getirerek geçirirsek, kendimizi sefalet ve kızgınlık içinde yaşarken bulabiliriz. Ama aynı zamanda kendimizi, minnettar olmamız gereken her şeyi arayan, tanıyan ve kutlayan insanlara dönüştürebiliriz.” Prof. Dr. Richard Gunderman

“Beni mutlu edecek bir şey ortaya çıkana kadar mutsuz olmaktansa, beni mutsuz edecek bir şey olana kadar mutlu olmaya çalışıyorum.” Dennis Prager

“Sağlıklı yaşamın bir sırrı da budur. Görünüşe göre, daima sevinç, sevgi, şükran ve takdir duyguları içinde olmak tavsiyeye değer, çünkü bu sayede savunma mekanizmamızı üç yüz bin kat güçlendirebiliriz. Pozitif duygular, bağışıklık sistemimizi güçlendirdiği için, bu yolla birçok hastalığı önleyebiliriz.” Pierre Franckh

***

NORMAL BİR GÜNÜN DEĞERİNİ BİLİP ONDAN KEYİF ALABİLENLER, HUZUR VE MUTLULUĞA DAHA KOLAY ULAŞIRLAR...

***

“NİYE HEP BEN?” YA DA “SİZE İYİLİK YARAMAZ ZATEN!” DİYE DÜŞÜNDÜĞÜNÜZDE BU YAZIYI OKUYUN, İÇİNİZ FERAHLASIN…

“Güzellikle çirkinlik/ iyilikle kötülük bir olmaz! Kötülüğü, en güzel tavırla sav! O zaman görürsün ki, seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sımsıcak bir dost gibi oluvermiştir. Böyle bir tavra, sabredenlerden başkası ulaştırılmaz. Böyle bir tavra, büyük nasip sahibinden başkası ulaştırılmaz.” Fussilet Suresi 34, 35. ayetler

(Savmak: Kendinden uzaklaştırmak; sıkıcı bir durumu geçirmek, atlatmak, defetmek)

SALİHA ERDİM'DEN...

Herkes yaşadıkça kendi kitabını yazar. Çünkü yaptıklarım, bendeki var olan ve beni etkileyen birikimin sonucudur.

İnsan bir şeyi sürekli yaptıkça o, şahısta yerleşir. Giderek zihni, gönlü, anlayışı ve dili, artık onu refleks halinde yapmaya alışır ve şahıs, o yaptıklarıyla tanımlanmaya başlar. “O çok cömerttir”, “Çok anlayışlıdır”, “Çok yardımseverdir”, “Öfkesini kontrol edemez, dediği olmayınca bağırıp çağırır” gibi, etraftan görüldüğümüz şekilde, onların zihnine kodlanırız. Biz aslında yapıp ettiklerimizle, hem Allah (cc) katında hem kullar nezdinde kendimizi şekillendirerek bir yer ediniriz. Bir süre sonra, bunlara öyle alışırız ki istesek de kolay kolay bırakamayız.

Bizim, toplum olarak terk etmemiz gerektiğini düşündüğüm bir tutumumuz var...

Diyelim ki bir hususta doğru davranışı tespit ettik, uygulamaya da başladık fakat muhatabımız buna karşılık vermedi ya da verdiği karşılık, istediğimiz gibi olmadı. O zaman hemen KENDİ TUTUMUMUZU, onun HAK ETTİĞİNİ DÜŞÜNDÜĞÜMÜZ ŞEKİLDE bozuyor, değiştiriyor ve ONA BENZİYORUZ. Allah katında “sabırlılardan”, “doğru dil ve üslup kullananlardan”, “Allah için fedakârlık yapanlardan” yazılacakken, bunun tam tersini yazdırıyorum; NİYE?!

O yapmasın, bana ne; o BENİM yaptığım İyİlİğİ anlamasın, bana ne?!

Ben, birilerinin benim beklentime uygun davranmamasından dolayı, kendi içimdeki iyiliğin beni şekillendirmesine engel oluyorum; BUNUN ZARARI KİME? KENDİME…

KARŞIMDAKİLERİN, benim DAVRANIŞLARIMI, DUYGULARIMI, daha da önemlisi, benim için çok çok önemli olan İÇİMDEKİ İYİLİK YAPMA VE SÜRDÜRME EĞİLİMİMİ BOZMASINA FIRSAT VERİYORUM çünkü zihnimde, kendimi böyle yapmakta haklı gösteren yanlış bir cümle var: “NİYE HEP BEN?”

Zannedİyorum kİ, ben onun İçİn BİR şey yapıyorum; HAYIR, ben kendimi gerçekleştiriyorum. İçimdeki var olan güzellikleri açığa çıkararak kendimi yapılandırıyorum. Duruşumu, bakışımı, davranışlarımı; olması gerektiği gibi davranarak, bunu “Hiç kimse beni anlamadı” bahanesiyle değiştirmeyerek, SADECE VE SADECE KENDİME İYİLİK YAPIYORUM.

Duruşumun doğru olması ve doğru kalması için; Allah katında iyilerden ve iyi kalmak için mücadele edenlerden yazılabilmem için; KENDİ AMEL DEFTERİME DOĞRU DAVRANIŞLARIM YAZILSIN DİYE, ben bunları yapıyorum.

“NİYE hep ben?” DEĞİL, “Hep ben!”...

Çünkü ben, Allah’ın gözüne girmeye çalışıyorum. Ve “Hep ben” vermiyorum; “Hep ben” kendimi onarıyorum, tamir ediyorum, bakım yapıyorum ve kendime daha doğru bir duruş ve yaşayış için destek oluyorum.

Yaptıklarım bana lâzım; çünkü Allah, kim ne yaptıysa ondan soracak. Ben, hesabımı kolay vereceğim şekilde davranmak istiyorum.

Giderek, iyi davranışın sürdürülmesi, karşılık beklenmemesi, sadece Allah için yapılması, Fussilet 34. ayeti kerimesini tecelli ettirecektir. Allah, sözünde durandır.

“İyilikle kötülük bir olmaz. Kötülüğü en güzel bir şekilde sav. Bir de bakarsın ki, seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki sıcak bir dost oluvermiştir.”

Saliha Erdim – Kaynak: 24 Aralık 2019 tarihli “Diriliş postası” köşe yazısı

Sema’dan SEMAya Not: Değerli yazarımız, üstteki köşe yazısında, Yüce Allah’ın adının geçtiği her yere, Rabbimize hürmet etmek için kullanılan ve “Celle Celalühu”  yani “O’nun şanı ne yücedir” anlamındaki sözün kısaltılmış halini, (cc) şeklinde eklemişti; ilk (cc) hariç diğerlerini, metnin daha kolay okunması için yazıdan ben çıkarttım. Affoluna…  

Yazının orijinali ve diğer köşe yazıları için internet adresi şöyle:

https://www.dirilispostasi.com/makale/herkes-yasadikca-kendi-kitabini-yazar

Saliha Erdim’in ağzından, bize zarar veren eski anlayışlarımızı değiştirecek cümleler:

“Niye ben?” değil,

“Çok şükür ki, bu nimet bana nasip oldu.”

“Hep iyilik yaptım, karşılığında hep kötülük gördüm” DEĞİL,

“Ben bana düşeni yaptım, nasıl karşılık verdiği ona kalmış.”

“Hep ben ezildim” DEĞİL,

“Hep ben, iyi şeylere aracı olmakla ödüllendirildim çok şükür.”

“Onlar hep kötülük yapıyor ben iyilik yapmaya devam ediyorum, ben hiç akıllanmam” DEĞİL,

“Allah bana, iyilikte sebat etmeyi nasip etti çok şükür.” (Not: Sebat etmek: kararından dönmemek, sonuna kadar götürmek)

ASLINDA HER NE YAPIYORSAK, SADECE KENDİ İYİLİĞİMİZ İÇİN YAPIYORUZ!

SON OLARAK ŞU KISACIK GÜZEL ÖRNEKLE, KONUYU BEYNİMİZE İYİCE İŞLEYELİM İNŞALLAH:

GÜNÜMÜ BEN BELİRLERİM:

Bir iş adamı, arkadaşıyla yürürken, her zaman gazetesini aldığı bayide durur. Adama ‘Günaydın’ der güler yüzle. Satıcı, ekşi bir suratla ve gayet kaba bir şekilde gazeteyi uzatır. İş adamı gülümseyerek teşekkür eder, giderken de ‘İyi günler’ der.

Arkadaşı, şahit olduğu bu kabalıktan şaşkın, ‘Bu satıcı hep böyle kaba mı davranır?’ diye sorar. ‘Evet, ne yazık ki öyle’ diye yanıtlar iş adamı.

Arkadaşı, ‘Peki, sen hep böyle nazik ve kibar mı davranıyorsun bu adama?’ diye üsteler.

‘Evet’ der iş adamı.

‘Peki, o sana böyle kötü davranırken sen niye ona ısrarla iyi davranıyorsun?’ diye merak eder arkadaşı.

İş adamı gülümseyerek, ‘Onun tavrının, BENİM tavrımı ETKİLEMESİNE İzİn veremem. Onun gİbİ davransaydım, BENİM davranışımı o belİrlemİş olurdu. Günümü ona öfkelenerek berbat etmeye hiç niyetim yok. O mutsuz olmayı seçiyorsa, bunu değiştirmeyi de yine sadece kendisi seçebilir. Ama bir şey kesin ki, Nasıl hİssedİp davranacağıma, başkalarının karar vermesİne İzİn vermem.’

“İşte böylelerine ödülleri, sabrettikleri için iki kez verilir. Onlar, kötülüğü güzellikle karşılayıp savarlar. Ve onlar, kendilerine verdiğimiz rızıktan infak ederler.” Kasas Suresi 54. Ayet

 “Onlar, Rablerinin yüzünü arzulayarak sabrederler, namazı kılarlar, kendilerine verdiğimiz rızıklardan gizli ve açık dağıtırlar ve kötülüğü güzellikle savarlar. İşte bunlar içindir ölümsüz yurt.” Ra’d Suresi 22. Ayet

 (Savmak: Kendinden uzaklaştırmak; sıkıcı bir durumu geçirmek, atlatmak, defetmek)