ZORLUĞUN İÇİNDEKİ HEDİYENİ ARA - BİR MASAL İYİ GELİR - JUDITH MALIKA LIBERMAN - HARİKA KİTAPLARDAN ALINTILAR

YAŞADIĞIN ZORLUKLARIN İÇİNE DİKKATLE BAK; 

ORADA MUTLAKA “KAZANDIĞIN İYİ BİR ŞEY” BULACAKSIN!

Belki çoğumuz, bize hayatı zindan eden bir anne, baba ya da kardeşle büyüdük. Çocuklukta şanslıysak bile; TIPKI BU MASALDAKI GİBİ EŞİMİZ ya da çocuğumuz, dostumuz veya iş ortamımız, bize ileriki yaşlarda ıstırap (ya da İMTİHAN) sebebi oldu ve olmaya devam ediyorlar. Bu masal, bakış açımızı yani YAŞADIĞIMIZ SORUNA VERDİĞİMİZ ANLAMI değiştirmemize; yaşadığımız zorlayıcı ilişkilerden edindiğimiz kazanımları (HEDİYELERİMİZİ) görebilmemize ve sonuçta, kendimizi iyi hissetmemize vesile oluyor. 😊

“Ey iman edenler! Şu bir gerçek ki, eşlerinizin ve evlatlarınızın içinden size bir düşman vardır; onlara karşı dikkatli olun! Eğer affeder, ellerini tutar, hatalarını görmezden gelirseniz, kuşkusuz, Allah da affedici, merhamet edici olur.” 

Teğabün Suresi 14. Ayet

“Sınavlar bİter, zaman geçer ve ancak bİze ne kattığını anlayınca sınavlara değer vermeye başlarız.”

USTALARIN USTASI - Judith Malika Liberman

Hocadan hocaya yükselmişti. Her yeni okulda bir, en fazla iki yıl içinde fark edilip seçilmişti. Hocalar ona en değerli sırlarını aktardıktan sonra, kendilerinden daha bilge bir başka hocaya göndermişlerdi.

Sonunda dünyada gidebileceği tanınmış sadece bir hoca kalmıştı. O da uzaklarda bir dağda yaşıyordu. Oraya ulaşmak zordu ama bu yolculuğa çıkacaktı elbette.  Dağdaki hoca kâinatın öyle derin sırlarına erişmişti ki yağmur yağdırabildiği, hayvanların dilini konuşabildiği, adım attığı yerde toprakta uyuyan tohumları uyandırıp dünyanın çöllerini ormana çevirebildiği söylenirdi. O nedenle olası bütün tehlikelere rağmen, öğrenci yollara düştü. Yıllar boyunca yürüdü; dondurucu soğuklara, bayıltıcı sıcaklara rağmen, pek çok kez kaybolsa bile aramaya devam etti. Sonunda aradığı dağı buldu. Tırmanırken elleri kayalarda yaralandı, üşüdü, defalarca düştü ama her seferinde kalkıp devam etti. Sonunda küçük kulübenin kapısına vardı. Aradığı hocadan başka kimsenin olamazdı bu kulübe. Heyecanına hâkim olmaya çalışırken kapıya vurdu.

Orta yaşlı bir kadın açtı kapıyı. Pis ellerini önlüğüne sildi; işaret parmağıyla dişlerinin arasından bir şey çıkartırken, sert bir sesle sordu:

“Ne yapıyorsun buralarda, rahatımı neden bozuyorsun?”

Öğrenci, geçirdiği şokla donakaldı; cevap veremeyince, kadın devam etti:

“Yoksa sen de benim beş para etmez kocamın bir şey olduğunu zannedenlerden misin? Vaktini boşa harcama, evine dön. Bu adam bilge olsaydı haberim olurdu ama değil; o tembel, boş ve yalancı. Dön ve tanıdığın herkese haber sal; bir daha buraya kimseyi göndermesinler. Senin gibi safların hayallerini yıkmaktan bıktım, ŞİMDİ DEFOL!”

Öğrenci, hayalleri gerçekten yıkılmış, yüzü kireç gibi, bedeni iki büklüm, dönüş yoluna çıkmak üzere ormanda ilerlerken, karşısına ışıklar içinde yürüyen bir adam çıktı. Adam, yanında bir kaplan ve omzunda bir kartalla yürüyordu; attığı her adımın izinde bir fidan bitiyordu.  Aradığı hocayı bulmuştu. Öğrenci bir an afalladı, ona doğru bir adım olsun atamadı; titrek bir sesle:

“Ama siz, ama bu nasıl, ama…” diye kekelemeye başladı. Dili tutuldu adeta, düzgün bir cümle kuramadı.

Hoca gülümsedi ve “EŞİMLE TANIŞMIŞ BİRİNE BENZİYORSUN” dedi.

“Ama o sizin nasıl eşiniz olur ki; hayatımda gördüğüm en korkunç kadındı, SİZE LAYIK BİRİ DEĞİL O!” dedi öğrenci.

Ama hoca, bir el hareketiyle susturdu genç adamı ve ekledi:

“Lütfen,  O BENİM HOCAM; o bana sabır öğretir, beni kibirden uzak tutar, alçakgönüllü kalmaya davet eder. O OLMASAYDI YOLCULUĞUM ÇOK FARKLI OLURDU. NEYSEM, ONUN SAYESİNDEDİR. Benim öğrencim olmak istiyorsan, ÖNCE ONA SAYGI DUYMALISIN.”

 SINAVLARINI SEV

SORUNSUZ BİR HAYAT istemenin iyi olduğunu zannetme; sonuçta zorluklar sayesinde buraya kadar geldin. Sınavlar biter, zaman geçer ve ancak bize ne kattığını anlayınca sınavlara değer vermeye başlarız. Peki, acaba fırtınanın sana ne getireceğini bilmeden, onu hayatının bir parçası olarak sevmek mümkün mü? Hayat seni yine acemi birliğine gönderiyorsa sevin; seni harika şeyler için hazırlıyor demektir.

"Yaşamınızdaki her sorun, içinde bir armağan saklar. "  RİCHARD BACH

ALLAH'A GÜVENMEYİ ÖĞRETEN MASAL - JUDİTH MALİKA LİBERMAN - MASAL TERAPİ - MASALLARLA KİŞİSEL GELİŞİM - BÜYÜKLERE MASALLAR

“TESLİMİYET, YAŞAM AKIŞINA KARŞI KOYMAK YERİNE ona izin vermeyi içeren, basit ama çok derin bir bilgeliktir. Sizin, yaşam akışını deneyimleyebileceğiniz tek yer Şimdi'dir; öyleyse teslim olmak, şimdiki ânı koşulsuz ve çekincesiz bir biçimde kabul etmektir. O, OLANA İÇSEL OLARAK DİRENMEYİ BIRAKMAKTIR.” Eckhart Tolle

Endİşelİ kral ve hayata güvenen tamİrcİ

Bu masal, kralların sıradan insanlar gibi giyinip halkın nasıl yaşadığını görmek için krallıklarının sokaklarında dolaştıkları dönemde geçer…

Bir ülkenin kralı, sürekli korku ve endişe içindeymiş. İyi bir adammış ve halkının refahına gerçekten önem veriyormuş ama bu durum, endişesini daha da artırıyormuş. 

Güneş acaba yüzünü gösterip tarlalardaki domatesleri olgunlaştıracak mı?

Üzümleri don kıracak mı?

Danışmanları ona ihanet edecek mi?

Acaba bir ordu gelip saldıracak mı?

Bir şey ters gittiğinde saçını başını yolar, iyi gittiğinde de “ya kötü bir şey olursa” diye endişeden midesine ağrılar girermiş. Kısacası, çok dertliymiş.

Bir akşam, bir seyyah gibi giyinmiş ve ülkenin en fakir mahallelerinden birinde dolaşmaya başlamış.

Küçük bir kulübede masada oturmuş, çorba ve ekmekten oluşan mütevazı akşam yemeğini yiyen bir adam görmüş. Ancak dikkatini çeken, adamın güzel gülümsemesiymiş. Kral şimdiye kadar hiç böyle koşulsuz bir hoşnutluk ifadesi görmemiş; sanki adamın yüzündeki gülümseme, bütün odayı aydınlatıyormuş. Kulübeye ve yemeğe bakınca, adamın neden bu kadar mutlu olduğunu merak etmekten kendini alamamış. Kapıyı vurmuş ve adamdan, kendisini bir gece için misafir etmesini istemiş. Fakir adam onu hemen içeri davet etmiş, ekmeğini ikiye bölmüş ve büyük parçayı seyyaha vermiş. İki adam birlikte sofraya oturmuşlar. Kral, adama ne iş yaptığını ve dışarıdan bile belli olan hoşnut ifadesinin sebebini sormuş.

“Ben bir ayakkabı tamircisiyim. Bugün iki ayakkabı tamir ettim, bir ekmek ve bir de mum alabildim. Ayrıca çorbama katacak sebze yaprakları topladım ve sen geldiğinde de güzel bir yemeğin tadını çıkarıyordum. Şimdi paylaşacak biri olduğu için daha da güzel oldu. Ben mutlu olmayayım da kim olsun?”

Kral, adamın düşünce tarzının basitliği karşısında afallamış ve biraz bozulmuş. Nasıl olur da bu adam, hayatı güvencede değilken, kendini bu kadar şanslı sayabilirmiş? Bazılarında hiç geleceği düşünmek, planlamak yok, diye geçirmiş içinden.

“Ya yarın hiç iş olmazsa, o zaman ne yiyeceksin?”

“Eh” demiş gözleri parlayan adam; 

“Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim ki?”

Kral sarayına dönerken, “Ne basit düşünce!” diye mırıldanmış. “Bu adam belli ki hiç gerçek bir zorlukla karşılaşmamış. Karşılaşsaydı biraz endişe ederdi.” Ve ona bir ders vermek için adamı test etmeye karar vermiş.

Ertesi gün, ayakkabıların tamir edilmesini yasaklayan bir yasa çıkarmış. Akşam olduğunda da adamın kulübesini ziyaret edecekmiş. Onu çaresiz bir halde, önceden hazırlıklı olmadığı için pişmanlık içinde bulacağını düşünüyormuş. 

Akşam kulübeye gittiğinde, yüzü neşeyle parlayan adam, yine mum ışığıyla aydınlanmış odasında oturuyormuş. Önünde, ekmek ve çorbadan oluşan yemeği duruyormuş ve görünen o ki, masada bu kez bir parça da peynir varmış. “Nasıl olur?!” diye feryat etmiş kral ve planının neden başarısız olduğunu öğrenmek için kapıyı çalmış. Adam, misafirini ağırlamaktan gerçekten mutluymuş ve onu sıcak bir şekilde buyur edip bir önceki gece olduğu gibi, yemeğini onunla paylaşmış.

Kral, adama o günün ekmeğini nasıl kazandığını sormuş.

“Bugün aletlerimle çarşıya gittim ve ilginç bir şekilde, ayakkabı tamir etmenin suç olduğunu öğrendim. Kuyunun yanında otururken, kovalarını evine taşımaya çalışan yaşlı bir kadın gördüm. Ona yardım edince bana para verdi. Bunun üzerine tekrar kuyuya gidip bütün gün su taşıdım. Günlük ekmeğimi, mumumu ve hatta biraz peynir alacak kadar kazandım.

“Ama ya yarın?” diye feryat etmiş kılık değiştirmiş olan kral. 

“Yarın için nasıl endişelenmezsin?”

Adam, “Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim?” diye cevaplamış yine.

Bu tavrı, kralı daha da kızdırmış.

Ertesi gün, bu iflah olmaz aptala bir ders vermek konusunda daha da kararlı olan kral, bu kez su taşıma işini yasaklayan bir yasa çıkarmış. Ve o akşam yine adamın evine gitmeye karar vermiş.

Akşam, adamın mum ışığıyla aydınlanan sofrasında ekmek, çorba ve peynirin yanında, bu kez bir parça da sosis görünce çok şaşırmış! Odaya girer girmez, ne kadar bozulduğunu gülümsemesiyle gizleyerek atılmış: 

“Öyle görünüyor ki dostum, bugün bir kez daha başarmışsın. Bugün geçimini nasıl sağladın?”

Mutluluktan yüzü parlayan adam, misafiri için sosis keserken, “Eh, bugün de bir inşaatta iş buldum” demiş.

“Ama ya yarın iş bulamazsan?”

“Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim?”

Kral, bu adama bir şey öğretmek istiyorsa daha kökten bir çözüm bulması gerektiğini düşünmüş. Böylece ertesi gün, bütün inşaat işçilerini zorla orduya yazdırmış. O akşam büyük bir güvenle ayakkabı tamircisinin evine gitmiş, pencereden bakınca bir de ne görsün: mutluluktan yüzü parlayan adamın masasında ekmek, peynir, çorba, sosis ve şarap varmış! Kral kapıya vurmadan içeri girmiş ve “Şimdi hangi talih kuşu kondu omzuna?!” diye feryat etmiş. 

Ayakkabı tamircisi, misafirini sıcak bir şekilde buyur edip açıklamış: 

“Bugün tam inşaatta çalışmaya başlamıştım ki gardiyanlar geldi ve bizi orduya yazdılar. Bana bir üniformayla bir kılıç verdiler ve bütün gün sarayın dışında nöbet beklememi söylediler. Gün sonunda maaşımı almaya gittim ama saray muhafızlarının ancak ayın sonunda maaş alabileceklerini öğrendim. Eve yürürken bir emanetçi dükkânının önünden geçiyordum. Kılıcımın palasını, bir aylık yiyecek karşılığı emanet bırakmaya karar verdim. Ay sonunda maaşımı alınca palayı geri alacağım. Bu arada kendime ahşaptan bir pala yonttum.”

“Ama ya sarayda palayı kullanmanı isterlerse?”

Ayakkabı tamircisi, misafirine bir bardak şarap doldururken; 

“Bugün günü kurtardı yarın da günü kurtarır. Daha gelmemiş gün için neden endişe edeyim?” diye cevap vermiş.

Kral sesini çıkarmamış. Şimdi adamı köşeye sıkıştırdığını düşünüyormuş. Ertesi günün gelmesi için sabırsızlanıyormuş. Yarını hiç düşünmeden bugünü yaşayanların başına mutlaka gelecek sefaleti tatmasını istiyormuş.

Ertesi gün kral, ayakkabıcının önünde bir hırsızın yakalanması için düzen kurmuş. Baş muhafızın, hırsızın elini kalabalığın önünde kesmesi için tamirciyi seçmesini sağlamış. Ayakkabı tamircisi öne çıkmış; biraz tereddütlü görünüyormuş. Baş muhafıza doğru bakarak. “Tanrım bana yardım etsin, ben bir sineği bile öldürmedim. Bu adamın bu cezayı hak ettiğinden ne kadar eminsin?” demiş.

“Kralın emri, karşı mı geleceksin?”

“Hayır, elbette buna cesaret edemem. Sadece Tanrı’nın onayını almama izin ver” demiş.

Ve ayakkabı tamircisi orada, kalabalığın önünde diz çöküp yüksek sesle Tanrı’ya yakarmış: “Tanrım, eğer bu adam suçluysa palama kuvvet ver, kutsal cezanı uygulayayım. Ama masumsa, sana palamı tahtaya çevirmen için yalvarıyorum. Elim bir masumun kanıyla kirlenmesin.”

Duası bitmiş ve şaşkın kalabalığın karşısında tahta palasını kınından çıkarmış! Halk mucizeyi alkışlamış, Tanrı’ya övgüler düzmüşler, ayakkabıcının cesaretini alkışlamışlar ve tabii hırsız da serbest bırakılmış.

Bu sahneyi seyreden krala gelince… O da kahkahalar atmaya başlamış. Ayakkabı tamircisine yaklaşmış ve sormuş: “Beni tanıdın mı?”

Tamirci, kralın yüzüne bakmaya cesaret edemeyerek önünde eğilmiş. “Ekselansları, elbette sizi tanıdım, siz kralsınız.”

Ama kral ısrar etmiş: 

“Bana bak, beni tanıyabildin mi? Üç gece üst üste sofrana misafir oldum. Şimdi de sen benim soframa dilediğin sürece misafir olacaksın. SENİN DÜNYAYA OLAN İNANCIN, BENİM ARADIĞIM İLAÇTI.”

Ve böylece, kalbi gerçek inancı bilen basit bir ayakkabı tamircisi, endişeli kralın en güvendiği danışmanlarından biri olmuş.

JUDİTH MALİKA LİBERMAN

Mesaj: Her gün, kendi kısmetiyle gelir.

1-Yaşadığın günü, yarını planlayıp onun için endişelenerek mi geçiriyorsun?

2-Yarının ne getireceğini veya gerektireceğini bilmezken nasıl plan yapabiliriz?

3-Tedbirli olmakla korku içinde yaşamak arasında ince bir çizgi vardır. Sürekli yeni önlemler almayı düşünmek yerine, biraz da inanç kaslarımızı çalıştırsak nasıl olur?

Sema'dan SEMAya Not: "Bu güzel kitapta, toplam 54 tane anlamlı hikâye var. Yazarımız bunlara "masal" diyor ve kitapta her masalın ardından "mesaj", "seyir defteri", "alıştırma", ve güzel bir özlü söz içeren "alıntı" bölümlerine yer veriyor. Masalın ardından gelen tüm bu bölümler, bence en az masal kadar etkileyici bilgiler içeriyor. Bu kitap bende güzel bir kişisel gelişim kitabının etkisini yarattı; her yaştan kitapseverlere hararetle tavsiye ederim."

“İnsanların mutluluğunu doğrudan belirleyen tek şey, minnettarlık duygusudur. Minnettarlık ve şükran, içinde bulunduğunuz koşullardan bağımsız olarak duyabileceğiniz bir duygudur. Her şeye sahip olabilirsiniz ama sahip olduklarınıza değer biçmiyorsanız kendinizi çok kötü hissedersiniz. Çok az şeye sahip olabilirsiniz ama bunlara değer veriyorsanız kendinizden hoşnut olursunuz. Çok basittir: Ne kadar minnettar olursanız, o kadar mutlu olursunuz. Ne kadar az şükran duyarsanız, o kadar mutsuz olursunuz.” Dennis Prager

ALLAH'A GÜVENMEKLE İLGİLİ BAŞKA BİR HARİKA MASAL İÇİN TIKLAYINIZ - AYAK İZLERİ

MORAL VE UMUT VEREN HİKAYELER - TÜM GÜCÜNLE İT - MASALLARLA KİŞİSEL GELİŞİM - BÜYÜKLERE MASALLAR

ŞEVKİ KIRILMIŞ HERKESE UMUT OLSUN İNŞALLAH...

Fakir bir genç adam, geceleyin kulübesinde uyurken, uyku ile uyanıklık arasında odasının ışıkla dolduğunu görür. Gaipten gelen bir ses ona şöyle der:

"Bundan böyle Allah için çalışacak ve kulübenin önündeki büyük kayayı bütün gücünle iteceksin!"

Bunun, Allah'tan gelen bir emir olduğuna inanan adam, ertesi sabah kayayı itmeye başlar. Daha ertesi gün ve izleyen haftalar, güneşin doğuşundan batışına kadar taşı itip durur. Aylar süren uğraşı sırasında, kaya yerinden bile kımıldamaz. Adam gece kulübesine yorgun argın dönerken, gününün boşa geçtiğini düşünüyordur artık...

Onun şevkinin kırıldığını hisseden şeytan, kalbine vesveseler vermeye başlar:

"Ne kadar zamandır bu kayayı itip duruyorsun, bir milim bile kımıldamadı. Kendine bunun için niye yazık ediyorsun? Onu yerinden oynatman zaten mümkün değil!"

Böylece gence, görevi yerine getirmesinin imkânsız olduğunu; dolayısıyla, başarısızlığa uğradığı duygusunu aşılamaya çalışır.

Bu tür düşünceler onun şevkini daha da kırar ve ümidini gitgide yitirir.

"Doğru ya, kendimi bu iş için niye paralıyorum ki?" diye kendi kendisine söylenir.

"Bundan sonra azıcık bir kuvvet harcayacağım. Bu da yeter de artar bile. Koca kaya yerinden kımıldamayacağına göre..."

Ve kararını, duâsında Allah'a bildirir:

"Allah'ım, uzun zamandır durmadan dinlenmeden senin dediğin gibi hareket ettim. Bütün gücümle istediğin şeyi yaptım. Her gün yoruluyorum ama kayayı bir milim bile kımıldatamıyorum. Neden böyle? Neden başaramıyorum?"

Gaipten bir ses şefkatle cevap verir:

"Ey kulum, uzun zaman önce senden emrime uymanı istediğimde, kabul etmiştin. Sana, görevinin kayayı bütün gücünle itmek olduğunu söylemiştim ve sen de yapmıştın. 

Ben sana hiçbir zaman, onu yerinden oynatmanı beklediğimi söylemedim ki! Senin görevin, onu itmekti. Şimdi gücünün tükendiğini, başarısızlığa uğradığını söylüyorsun. Kendine bir bak bakalım. Kolların daha da güçlendi, pazuların büyüdü. Sırtın ağırlığa dayanıklı hale geldi. Bacakların kalınlaştı ve kuvvetlendi. Taşı itmeye başladığından çok daha kuvvetlisin şimdi. Evet, kayayı kımıldatamadın ama senden istenen, emre itaat etmen ve onu sadece itmendi. Kayayı yerinden oynatacak olan Ben'dim."

Hatasını anlayan genç, ertesi gün kendi görevinin kayayı yerinden oynatmak değil, onu var kuvvetiyle itmek olduğunu düşünerek, verilen görevi yerine getirir. İkinci gün, üçüncü gün, derken, kaya birden yerinden kımıldar. O zaman kayayı yerinden kımıldatanın, kendisi değil Allah olduğunu anlar. Biraz daha uğraştığında, kaya biraz daha oynar ve kenara yuvarlanır. Altından da kendisine ömür boyu yetecek kadar büyük bir hazine çıkar..."

"Yukarıdaki öyküyü daha önce okumuş olmama rağmen, geçenlerde katıldığım bir dost buluşmasında yeniden hatırlayınca, ilk kez duyuyormuşcasına etkilendim. Bilmek ile idrak etmek farklı çünkü. Bilginin, inancı beslemek ve doğru biçimlendirmek için vazgeçilmezliği şüphesiz. Ve bazen bilgiyi mucizevi kılan, onun tam da ihtiyacınız olduğu anda karşınıza çıkması ve idrak edilmesi. Bunun hikmetten bir cüz olduğuna inanan biri olarak; bildiğimiz, yanı başımızda duran pek çok detayın veya okuduğumuz bir öykünün, dinlediğimiz bir sohbetin veyahut hayatımızın kıyısından teğet geçen herhangi birinden duyduğumuz bir cümlenin, bazen ne büyük mânâlar ifade edeceğini bilirim. İnsan olarak, hangi rol ve kimlikler içinde hayatımızı idâme ettiriyor olursak olalım, bazen, büyük bir heves ve ümitle başladığımız şeylere olan inancımızın, zayıfladığını görüp sarsılırız. Ne zaman böyle duygulara kapılsak, baktığımız yerden gördüklerimiz, canımızı yakar. Aslında, gördüklerimiz yanlış değildir; baktığımız noktadan, bundan gayrısını görmek mümkün değildir çünkü... Ancak yanlış taraftan baktığımızı fark ettiğimizde, manzara tamamen değişir. Şeytanın "bak" dediği yerden görmek ile, Allah'ın "bak" dediği yerden görmek arasında, adına "hakîkat" denilen küçük (!) bir fark vardır vesselam..."

*****

"YAPTIKLARIM İŞE YARAMIYOR, BİR SONUCA VARAMIYORUM" DİYE ÜZÜLMEYİN;

SİZ, İYİ VE DOĞRU YÖNDEKİ ÇABALARINIZA TÜM GÜCÜNÜZLE DEVAM EDİN, YETER!

BİZE DÜŞEN, SADECE TÜM GÜCÜMÜZLE İTMEK...

Sema'dan SEMAya NOT: Bu güzel hikaye ve hemen altındaki, her cümlesine katıldığım yorum paragrafı için KAYNAK: Derya Güney - 25 Mart 2009 tarihli internet paylaşımı...

“Özgüven yaratmak ya da hak etmek için özellikle değerli bir şey yapmak durumunda değilsiniz; tüm yapmanız gereken şey, o eleştirel, nutuk çeken içsel sesi kapatmanızdır.” David Burns                                                                                                          

TOLSTOY'DAN KİŞİSEL GELİŞİM - ÜÇ SORU : EN ÖNEMLİ KİŞİ? EN ÖNEMLİ İŞ? EN DOĞRU ZAMAN? - MASALLARLA KİŞİSEL GELİŞİM - BÜYÜKLERE MASALLAR

"Üç soru", bilge insan Tolstoy’un “İnsan ne ile yaşar” isimli eserinde yer alan, 1885 tarihli harika bir masalsı öyküdür. Yıllar evvel kime ait olduğunu bilmeden, "Kişisel gelişim" yazıları arasında okumuş ve hayran olmuştum. 😊

ÜÇ SORU

Bir zamanlar çok akıllı ve meraklı bir kral yaşardı. Kral bir gün DÜNYANIN EN ÖNEMLİ KİŞİSİNİN, YAPILACAK EN ÖNEMLİ İŞİN VE HER ŞEYİ YAPACAĞI EN İYİ ZAMANIN ne olduğunu merak etti. Bunları öğrendiği takdirde, ülkesinde hüküm süren en akıllı ve en iyi kral olacağını düşünüyordu.

Bütün danışmanlarına bu soruları sordu ama hiçbirisi ona tatmin edici cevap veremedi. Kral bütün ümitlerini kaybetmek üzereydi ki, insanlardan uzakta bir ormanda yaşayan münzevi bir bilgenin ününü duydu. Belki sorularının cevabını bu münzevi verebilirdi. Yaşlı münzevi ile bizzat görüşmek için sıradan insanların giydiği kıyafetleri giyip, yanında muhafızları ile ormana doğru yola koyuldu.

Ormanın içinde uzun süren bir yolculuktan sonra, münzevinin kulübesi göründü. Kral muhafızlarına, yolun bundan sonraki kısmını tek başına gideceğini söyleyerek, muhafızlara kulübeden uzakta, münzevinin göremeyeceği bir noktada beklemelerini emretti.
Yanına ulaştığında münzevinin, kulübenin bahçesinde çalıştığını gördü. Yaşlı münzevi çiçek ekmek için tarhlar kazıyordu. Münzevi, misafirini selamladıktan sonra yeniden çalışmaya koyuldu. Kral münzeviye cevabını bulmak istediği üç soruyu sıraladı: DÜNYANIN EN ÖNEMLİ KİŞİSİ KİMDİR, YAPILMASI GEREKEN EN ÖNEMLİ İŞ NEDİR VE HER ŞEYİ YAPMANIN EN İYİ ZAMANI NE ZAMANDIR? 

Münzevi kralı dinledi ama ona hiçbir cevap vermeden çalışmasına devam etti. Kral, münzevinin yaşlı ve güçsüz olduğunu fark etti ve ona yardım etmeyi teklif etti; yaptığı iş onun için fazlasıyla yorucuydu. Münzevi, küreği krala verdi. Kral toprağı kazdı ve bir süre sonra münzeviye sorularını tekrar yöneltti. Yaşlı adam, kral bahçeyi kazarken kendisi de bahçenin otlarını temizledi ama suskunluğunu da bozmadı. Kral hem çalıştı hem de arada bir sorularını tekrar etti. Bu şekilde çalışırken saatler geçmişti. Kral münzeviden cevap alamayacağını düşündü ve münzeviye: “Sorularıma cevap vereceğini ümit ederek buraya gelmiştim ama verecek cevabın yoksa söyle ben de evime gideyim” dedi.

Kral tam sözünü bitirmişken, bir adamın onlara doğru hızla koştuğunu gördüler. Adam bir elini karnına bastırmıştı ve ellerinin arasından kan sızıyordu. Yaralı adam sonunda gelip kralın karşısında yere düştü. Kral ve münzevi hemen eğilip adamla ilgilendiler. Kral, bu yabancı adamın yarasını temizledi ve sardı. Yarası sürekli kanadığı için sargıları sürekli değiştirmek zorunda kalıyordu. Bu arada münzevinin içecek su getirmesine ve yaralıya içirmesine de yardımcı oldu. 

Yaralı adam uykuya daldı ve sabaha kadar uyanmadı. Kral da yaralının yanı başında uyuyakaldı ancak yaralının sargısını değiştirmek için sık sık uyandı.
Yaralı adam sabah uyandığında karşısında kralı görünce büyük bir utangaçlıkla: “Beni affedin” dedi. Bunun üzerine kral:
“Affedilecek bir şey yapmadın ki. Hem seni tanımıyorum bile.” diye karşılık verdi.
“Hayır efendim, yaptım” dedi yaralı adam ve devam etti: “Siz benim düşmanımdınız. Sizi öldürerek kardeşimin intikamını almak ve topraklarımızı tekrar ele geçirmek için yemin etmiştim. Dün buraya geleceğinizi duydum ve sizi yolda öldürmeye karar verdim. Ama siz saatler boyu dönmeyince, saklandığım yerden çıkıp sizi bulmak istedim. Muhafızlarınız beni hemen tanıdılar ve yaraladılar. Onlardan kaçmayı başardım. Ancak siz bana bakmasaydınız kan kaybından ölebilirdim. Ben sizi öldürmek istedim, siz benim hayatımı kurtardınız. Eğer yaşayacak olursam, ömrümün geri kalan kısmını sizin hizmetinizde geçireceğim.”
Kral, eski bir düşmanıyla barıştığına o kadar sevindi ki, onu affetti ve topraklarını ona geri vereceğine söz verdi. Sonra muhafızları çağırarak, yaralıyı saraya taşımalarını ve saray doktoruna teslim etmelerini emretti.

Yaralı adam götürüldükten sonra kral, tekrar münzeviye döndü ve sorularını yineledi. Ve ekledi:
“Bana cevap vermeyecek misiniz?”

Münzevi, sakin bir tavırla:
“Soruların çoktan cevaplandı” dedi.

“Cevaplandı mı? Peki ama nasıl? dedi kral.

“Nasıl mı?” dedi münzevi ve devam etti: “Eğer dün güçsüzlüğüme acıyarak bana yardım etmeyip evine dönseydin bu adam sana saldıracaktı ve belki de seni öldürecekti. DOLAYISI İLE EN ÖNEMLİ ZAMAN, BENİM İÇİN BAHÇEMDE ÇİÇEK TARHLARI KAZDIĞIN ZAMANDI. EN ÖNEMLİ KİŞİ BENDİM VE EN ÖNEMLİ İŞ DE BANA İYİLİK YAPMANDI.” 

Kral, münzeviyi dikkatle dinliyordu. Münzevi devam etti: 

“Sonra adam size koşarak geldiğinde, EN ÖNEMLİ İŞ ONUN YARALARINI SARMAKTI. Eğer bu işi yapmasaydın, sen onunla barışamadan belki de ölecekti. O YÜZDEN EN ÖNEMLİ KİŞİ O ADAMDI. VE EN DOĞRU ZAMAN DA BU İŞİ YAPTIĞIN VAKİTTİ.”

“Görüyorsun ki, EN ÖNEMLİ ZAMAN, İÇİNDE BULUNDUĞUMUZ ANDIR. Yegâne önemli zaman, bu andır, çünkü ancak şimdi elimizden bir şeyler gelebilir. Geçmişe sadece bakabilir ve “Keşke şöyle yapsaydım” ya da “Keşke şöyle yapmasaydım” diyebiliriz. Gelecek ise ancak hayalen vardır.”

“EN ÖNEMLİ KİŞİ, İÇİNDE BULUNDUĞUN ANDA YANINDA KİM VARSA O KİŞİDİR. EN ÖNEMLİ İŞ DE BAŞKALARINA İYİLİK YAPMAKTIR.”

Kral, münzevinin sözlerini şimdi anlamıştı. Ona teşekkür edip öğrendiklerini yapmak üzere sarayın yolunu tuttu.

Sema'dan SEMAya NOT: Bu kısacık ama harika yazı bana çok şey kattı. Mesela kitap okuduğum sırada kapı çalıp bir komşu geldiğinde aklım kitapta kalır ve faydalı bir şey yapmaktan alıkonduğumu düşünüp içten içe öfkelenirdim. Oysa bu yazıdan sonra anladım ki kitap okuduğum o an çok kıymetliydi ama geçmişte kaldı. Şimdi en önemli an, içinde bulunduğum andır yani komşumun yanında geçirdiğim yeni andır; kitap okuduğum an değil! En önemli kişi, yanımdaki komşumdur ve en önemli iş de ona yardımcı olabilmek, bu sayede hayra ve barışa yönelik bir iş yapmaktır. Mesela onun derdini dinleyerek rahatlamasını sağlayabilirim; güler yüz göstererek - varsa ikramda bulunarak- ve bilgilerimden mümkünse onun ihtiyacı olanları anlatarak anımı en iyi şekilde değerlendirebilirim. Kim bilir belki de bu hayatımın fırsatıdır! :) Belki de sohbet içinde, komşuma çok değerli ve işine yarayacak, hayatına huzur katacak bir bilgi aktarma fırsatı bulurum ve bu Rabbimin çok hoşuna gidebilir. Belki sırf bu yüzden Rabbim ahiret nasibi lütfeder, kim bilir?! Yazının bende uyandırdığı düşünceler sayesinde, aslında öfkelenecek hiçbir şey olmadığını, kesinlikle kayıpta olmadığımı anladım ve yazının çok faydasını gördüm Allah'a bin şükür.
Umarım size de bir faydası dokunur. Sevgiyle ve huzurla kalın...

HZ. İSA ve KÖR ADAM - ŞÜKRETMENİN ÖNEMİ ÜZERİNE BİR HİKAYE VE ŞÜKÜR AYETLERİ - DİNİ KİŞİSEL GELİŞİM

MUTLU OLUNCA ŞÜKREDİLİR SANIYORUZ; ASLINDA ŞÜKREDİLİNCE MUTLU OLUNUR!

Hz. İsa aleyhisselam bir ağacın altında dua eden birini gördü. Dikkatlice baktığında adamın ayakları yürümeyen bir kötürüm olduğunu anladı. İki gözü de görmüyordu. Vücudunda ise bars hastalığı olduğu anlaşılıyordu.

Ama adam bütün bunlara rağmen ellerini kaldırmış şöyle dua ediyordu:

– Ey nice zenginlere vermediği nimeti bana ikram eden Rabbim! Sana ağaçların yaprakları sayısınca şükürler olsun!

Hazret–i İsa kötürüm adama yaklaştı:

– Ayağın yürümüyor, gözün görmüyor, bedenin de sıhhatli görünmüyor. Buna rağmen çoğu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildiğini düşünmekte, bunun için de büyük bir mutlulukla şükretmektesin. Hangi nimettir nice zenginlere verilmediği halde sana verilen? Kapalı gözleriyle sesin geldiği yana yönelen adam dedi ki:

– Efendi! Allah bana öyle bir kalp vermiş ki, o kalple O’nu tanıyorum. Öyle de bir dil vermiş ki, o dille de O’na şükrediyorum. Halbuki dünyanın serveti elinde olan nice zenginler var ki, kalbinde O’nu tanıma sevinci, dilinde de O’na şükretme mutluluğu yoktur. Ama gel gör ki, ayakları topal, gözleri kör, bedeninde hastalıklar bulunan bu kötürüm adama Rabbim, bu sevgiyi ihsan eylemiş, bu nimetin farkına varma tefekkürünü lütfeylemiş. İşte bunu düşününce kendimi tutamıyor da:

– Nice zenginlere vermediği nimeti bana veren Rabbime ağaçların yaprakları sayısınca şükürler olsun! diye sevinç duaları etmekten kendimi alamıyorum.

Kafa gözü kapalı da olsa kalp gözü açık olan bu kötürüm adama yaklaşan İsa aleyhisselam:

– Ver şu elini öyle ise! diyerek adamın elinden tutar, eğilerek görmeyen gözlerinden öper.

Peygamberin dudaklarının değdiği gözler anında açılır. Karşısındakinin İsa aleyhisselam olduğunu görünce heyecanlanan adam:

– Sen şu ölüleri dirilten, hastalara şifalar bahşeden mucizelerin sahibi peygamber değil misin? der.

– Belli olmuyor mu? deyince:

– Gözlerimden belli oluyor da ayaklarımdan henüz belli değil, der. Tebessüm eden Hz. İsa:

– Sen hele bir ayağa kalkmayı dene! deyince, silkinen kötürüm adam dimdik ayağa kalkar. Ayakları üzerine dikilebildiğini anlayınca söylediği ilk sözü şu olur:

– Ey Allah’ın Nebisi, sendeki bu mucizeler de O’ndan değil mi? Öyle ise izin ver de geç kalmayayım, O’na bir şükredeyim, diyerek hemen yere iner başını secdeye koyarak der ki:

– Rabbim! Seni tanıyan bir kalple, şükreden bir dil nimetinin şükrünü yapmaktan acizken, şimdi gören bir çift gözle, yürüyen iki de ayak lütfettin. Artık bilemiyorum nasıl ödeyeceğim bu nimetlerin karşılığını?

Bu sırada çevreden toplanan halk, gösterdiği bu mucizelerden dolayı İsa aleyhisselamın elini öpmek isterler. Ama Allah’ın Nebisi işaret eder:

– Benim değil şu secdedeki kötürüm adamın elini öpün!

Derler ki:

– Onu secdeye indiren nimetlere biz baştan beri sahibiz. Ama hiç böyle mutluluk duymadık.

– Öyle ise der, tefekkür edin, siz de düşünün. Düşünen insan, sahip olduğu nimetin farkına varır. Düşünmeyen ise mahrumiyet duygusunda kalır.

 BU KELİMELERİ HEP KULLANIYORUZ AMA ANLAMLARINI BİLMEDEN… 

ŞÜKÜR: 1)Tanrı'ya duyulan minneti dile getirme. 2)Mutlu bir olay veya durumdan, yapılan bir iyilikten duyulan hoşnutluğu bildirme. 3)Nimete karşı, dil ile ya da hal ile memnuniyetini gösterme. 

MİNNET: Yapılan bir iyiliğe karşı kendini borçlu sayma; gönül borcu. 

TEŞEKKÜR: Yapılan bir iyiliğe karşı duyulan sevinç ve gönül borcunu anlatma. 

NİMET: 1)Bağış, iyilik, lütuf. 2)Yaşamak için gerekli her şey. 

NANKÖRLÜK: İyilik bilmemek; yapılan bir yardımı, bir iyiliği görmezden gelmek, değerini bilmemek ve hiç yapılmamış gibi yok saymak.

 

 

ŞÜKRÜN ÖNEMİNİ ANLATAN KUR'AN AYETLERİ:

 “Rabbinizin şunu duyurduğunu da HATIRDA TUTUN: Eğer şükrederseniz, ben de sizin için mutlaka artıracağım. Ve eğer nankörlük ederseniz hiç kuşkusuz benim azabım çok çok şiddetlidir.” İbrahim 7

"... Şu bir gerçek ki Allah, insanlara karşı çok lütufkârdır; fakat insanların ÇOKLARI şükretmezler." Bakara 243

"Yemin osun, biz, Lukman’a şu yolda hikmet verdik: “Allah’a şükret!” Şükreden kendisi lehine şükreder. Kim nankörlük ederse Allah Ganî’dir, Hamîd’dir." Lukman 12

“Biz onu yola kılavuzladık. Artık YA ŞÜKREDİCİ olur YA NANKÖR.” İnsan Suresi 3. Ayet

"....Gafur'dur O, çok affeder; Şekur'dur, şükredenlere MUTLAKA karşılık verir." Fatır 30

“…Allah Şekûr'dur, şükredenlere karşılık verir; Halîm'dir, yumuşak ve merhametli davranır.” Teğabün 17

“…Allah'ın üzerinizdeki NİMETİNİ ANIN! …” İbrahim 6

"... Allah'ın nimetlerini ANIN ki KURTULABİLESİNİZ." A'raf 69

“Anın beni ki, anayım sizi. Şükredin bana, sakın nankörlük etmeyin!” Bakara 152

“İnanır şükrederseniz, Allah size azabı ne yapacak? Allah da teşekkür eder, O her şeyi gereğince bilir.” Nisa 147

“…Allah, şükredenleri ödüllendirecektir.” Ali İmran 144

"... Allah'tan korkun ki, şükredebilesiniz." Ali İmran 123

“Rahmetinin bir eseri olarak geceyi ve gündüzü sizin için oluşturdu ki, onda sükûnet bulasınız, O'nun lütfundan bir şeyler dileyesiniz ve şükredebilesiniz.” Kasas 73

“Allah size denizi boyun eğdirdi ki, içinde gemiler O'nun emriyle akıp gitsin, lütfundan istekte bulunasınız ve şükredebilesiniz.”Casiye 12

"….. Ey Davud ailesi, şükür olarak iş yapın! Kullarım içinden şükredenler o kadar az ki!" Sebe 13

“Eğer nankörlüğe saparsanız şu bir gerçek ki, Allah size muhtaç olmayacak bir Gani'dir. O, kulları için inkâr ve nankörlüğe razı olmaz. Eğer şükrederseniz bunu sizin için rızasına uygun bulur. …….” Zümer 7

“Allah, içinde dinlenesiniz diye sizin için geceyi yarattı. Gündüzü de aydınlık kıldı. Şu bir gerçek ki, Allah, insanlara her halde lütufkâr davranıyor fakat insanların çokları şükretmezler.” Mümin 61

"Ey Nuh ile beraber taşıdığımız kişilerin soyu! Gerçek şu ki, Nuh çok şükreden bir kuldu." İsra 3

"Senin Rabbin, insanlara karşı gerçekten lütufkârdır; fakat çokları şükretmezler." Neml 73

“O, odur ki, yarattığı her şeyi güzel yarattı. Ve insanın yaratılışına çamurdan başladı. Sonra onun neslini bir üsareden, hor görülen bir sudan oluşturdu. Sonra ona bir biçim verdi ve onun içine kendi ruhundan üfledi. Sizin için, işitme gücü, gözler ve gönüller vücuda getirdi. Ne kadar da az şükredersiniz!” Secde (7-9). ayetler

“Allah sizi annelerinizin karınlarından çıkardı, hiçbir şey bilmiyordunuz; şükredebilesiniz diye size işitme gücü, gözler ve gönüller verdi.” Nahl 78

“Şanı yücedir o kudretin ki; gökte burçlar yarattı, orada bir kandil ve ışık yansıtıcı bir ay oluşturdu. Geceyle gündüzü, öğüt almak isteyenlerle şükretmek isteyenler için, birbirini izler hale getiren O'dur.” Furkan 61,62

"Ey insanlar, Allah’ın, üzerinizdeki nimetini anın! Allah’tan başka yaratıcı mı var? Sizi gökten ve yerden rızıklandırır. O’ndan başka ilah yoktur. Hal böyle iken nasıl oluyor da yüz geri çevriliyorsunuz?" Fâtır 3

“Andolsun, sizi yeryüzünde yerleştirdik ve sizin için orada, geçiminize yarayacak nimet ve imkânlara vücut verdik. Ne de az şükrediyorsunuz!” A’raf 10

“Allah'ın sizi rızıklandırdığı şeylerden helal ve temiz olarak yiyin! Eğer yalnız O'na kulluk/ibadet ediyorsanız, Allah'ın nimetlerine şükredin.” Nahl 114

“Bunun üzerine Süleyman, karıncanın sözüne güldü ve dedi: "Rabbim, bana ve ebeveynime lütfettiğin nimetine şükretmeme, hoşnut olacağın hayırlı ve barışçıl bir iş yapmama imkân ver. Ve rahmetinle beni iyilik ve barışı seven kullarının arasına sok."” Neml 19

“…. Derken Süleyman, tahtı, yanında kurulmuş görünce şöyle konuştu: "Rabbimin lütfundandır bu. Şükür mü edeceğim, nankörlük mü diye beni denemek istiyor. Esasında, şükreden, kendisi lehine şükretmiş olur. Kim de nankörlük ederse bilsin ki, Rabbim Ganî'dir, cömerttir."” Neml 40

“…… Allah, insanlara karşı elbette lütuf sahibidir, fakat onların çokları şükretmiyorlar.” Yunus 60

“Şunu sor: "Bizi bu durumdan kurtarırsa ant olsun şükredenlerden olacağız' diye boyun büküp ürpererek O'na yakardığınızda, karanın ve denizin karanlıklarından sizi kim kurtarıyor?" De ki: "Ondan da tüm sıkıntılardan da sizi Allah kurtarıyor; sonra siz O'na ortak koşuyorsunuz."” En’am 63,64

“Biz insana, anne-babasına çok iyi davranmasını önerdik. Annesi onu zahmetle taşıdı, zahmetle doğurdu. Taşınması ve sütten kesilmesi otuz aydır. Nihayet, yiğitlik çağına gelip kırk yıla erdiğinde şöyle der: "Rabbim; beni, bana ve ebeveynime verdiğin nimete şükretmeye, hoşnut olacağın iyi bir iş yapmaya yönelt! Soyum içinde, benim için barışı gerçekleştir. Sana yöneldim ben, sana teslim olanlardanım ben!"” Ahkaf 15

ŞEYTANIN AMACI, BİZİ KEDER VE MUTSUZLUĞA İTEREK 

ŞÜKÜRDEN ALIKOYMAKTIR

Şimdi bakın neden şükredemiyor muşuz? 

Ayetler konuşsun:

"Dedi: “Beni azdırmana yemin ederim ki, ONLARI SAPTIRMAK İÇİN SENİN DOSDOĞRU YOLUN ÜZERİNE KURULACAĞIM. SONRA ONLARA; ÖNLERİNDEN, ARKALARINDAN, SAĞLARINDAN, SOLLARINDAN MUSALLAT OLACAĞIM. BİRÇOKLARINI ŞÜKREDER BULAMAYACAKSIN.” Allah buyurdu: “Çık oradan, yenik düşmüş ve kovulmuş olarak. ONLARDAN SANA UYAN OLURSA YEMİN OLSUN Kİ, CEHENNEMİ TAMAMEN SİZDEN DOLDURACAĞIM.”" A’RAF Suresi (16-18). Ayetler

"Allah o şeytana lanet etmiştir. Demişti ki o: “Senin kullarından belirli bir pay elbette alacağım. Yemin olsun, onları saptıracağım, onları boş kuruntulara mutlaka iteceğim. …” Kim Allah’ı bırakıp da şeytanı yandaş edinirse açık bir hüsrana yuvarlanmış olacaktır." Nisa 118, 119

ŞEYTAN İNSANI ŞÜKÜRDEN ALIKOYAR - ŞEYTANIN DÜŞMANLIĞINI ANLATAN AYETLER İÇİN TIKLAYINIZ

NEFSİ TANIMAK - DOSTU DÜŞMANI İYİ AYIRMAK İÇİN ŞİİR VE AYETLER - TIKLAYINIZ


ŞÜKRETMEK, SADECE DİNİMİZİN TAVSİYESİ DEĞİL ELBETTE; AKLIN YOLU BİR:

ŞÜKRETMEK HEDİYELER arasında en BASİT ama en büyük ÖDÜLLERİ GETİREBİLECEK olandır

Hayatınız İçin Şükredin

Yerine gelmiş her arzu için, olan her yaratım için ŞÜKREDİN.

Hayatın sunduğu olanaklar için, öğrenilen dersler için ve düzeltme ve yeniden deneme şansları için ŞÜKREDİN.

Her buluşma için, her karşılaştığınız insan için, aldığınız her gülümseme için, bir arkadaşla beklenmedik bir karşılaşma veya onunla geçirilen zaman için ŞÜKREDİN.

Teselli zamanları için olduğu kadar hareket ve eğlence için ŞÜKREDİN.

Hayatınıza giren her yeni kişi için ŞÜKREDİN.

Doğanın verdiği bolluk, bereket ve sevinç için, mevsimlerin değişimi için, değişik topraklar için, ayın yükselişi, ısıtan ve iyileştiren muhteşem günışığı için ŞÜKREDİN.

Her özel an için ŞÜKREDİN ve bilin ki hiçbir şey boşuna değildir, her şeyin bir amacı vardır, siz göremeseniz veya anlayamasanız da.

Hayat kendisi bir mucizedir, burada olduğunuz için ŞÜKREDİN ve her gün için müteşekkir olmaya karar verin.

ŞÜKRETMEK, açılıp kendi iç güzelliğini dışarı vuran bir çiçek gibidir.

ŞÜKREDİN ve kendinizin ŞÜKRETME ruhu içinde ortaya çıkışınıza izin verin.

Hiçbir gününüzün ŞÜKRETMEDEN geçmesine izin vermeyin.

ŞÜKRETMEK hediyeler arasında en basit ama en büyük ödülleri getirebilecek olandır.

Olan her şey için ŞÜKREDİN, spirituel ilerlemeleriniz ve takip etmek için tasarladığınız, geçmiş olduğunuz yol için dâhil. Asla o gün olanlar için teşekkür etmeden uykuya dalmayın. Ertesi günün şafağı ve getirebilecekleri için ŞÜKREDİN ve onu özel yapın.

Maggie Erotokritou

ŞÜKÜR

Minnettarlık duyduğum şeyi kendime çekerim.

Öncelikle şükrederim hiç yoktan var olduğum için. O’nun bendeki özüne şükrederim.

Beni özene-bezene yarattığı ve bana akıl verdiği için.

Âlemlerde kimseye vermediğini bana verdiği için; seçme özgürlüğünü!

Aklımda tasarlayabildiğim, plan yapıp-hayal kurabildiğim için.

Bana deney yapma imkânı verdiği için. İstediğim kişi olma imkânını verdiği için. Bazen kadın, bazen erkek. Bazen zengin, bazen fakir.

Deneyebildiğim için. Bana bu deneyleri yapacak bir alan, Dünya ve yaşam verdiği için.

Bana yardımcı olan melekler için. Çevremdeki binlerce çeşit hayvan için.

Biz onlarla birlikte bu yolculuğu yapıyoruz. Kediler, kuşlar, böcekler, atlar ve diğerleri için.

Düşünebildiğim için. Gülebildiğim için. Ağlayabildiğim için. Kahkaha atabildiğim için, çünkü böylece her şey birden anlam kazanıyor. Ağlayabildiğim için, çünkü böylece kirlerimden arınıyorum.

Acılarım ve sevinçlerim için, çünkü onlar benim kalbimin güçlü olmasını sağlıyorlar. Ailem için, çünkü onlarla yalnızlığımı paylaşıyor ve kendi benliğime anlam veriyorum.

Gözlerim için, onlarla çevremi açık, berrak ve renkli görüyorum. Yanlışlarım için şükrederim, çünkü onlar sayesinde öğreniyorum.

Kıyafetlerim için, kitaplarım için, seyrettiğim filmler için, güzel gösteriler için şükrederim. Çocuklar için şükrederim, onlar bana hayatı sevdiriyorlar.

Yeteneklerim için şükrederim, onlar kendime saygı duymamı sağlıyorlar. Aptallıklarım için şükrederim, onlar beni akıllı yapıyorlar. Şükredebildiğim için şükrederim.

Bana acı veren insanlar için şükrederim, onlar sayesinde kendimi tanıyorum.

Ellerim için, kollarım için, ağzım ve burnum için şükrederim. Onlar benim harika araçlarım. Ayaklarım için, onlar beni istediğim yere götürüyorlar.

Dostlarım için şükrederim, onlarla acıları küçültüyor, sevinçleri çoğaltıyoruz. Bana düşmanlık yapanlar için şükrederim, onlar bana kirlerimi gösteriyorlar.

Şükrettikçe çevremde yüksek nitelikli bir alan yaratıyor ve bütün yüksek nitelikli araçları kendime çekiyorum. Mutluluğu, gücü, sevgiyi, neşeyi yaratacak araçları kendime çekiyorum.

Şükrettikçe sağlıklı oluyorum ve gücüm artıyor. Ve yine şükrettiğim için, şükrediyorum. Rüzgâr için, yüzümü yalayıp-geçen esintiye şükür. Ağaçlar için. Yüce dağlar ve küçük tepeler için.

Güneşin sıcaklığı için, içimi ısıtan, aydınlatan güneş ve ay için. Toprağa bastığımda onun yumuşaklığı için. Bulutlar için ve masmavi gökyüzüne şükürler.

Tadabildiğim için. Koşabildiğim ve oturabildiğim için. Her bir eylemi yaparken hissettiğim özgürlük duygusu için.

Etrafımdaki insanlar için. Onların yüzleri, sesleri ve orada oluşları bile anlamlı benim için. Hepsi ayrı bir dünyanın kapılarını açıyor bana. Hepsi bana bir şey öğretiyor.

Üzerinde rahatça dolaştığımız dünya için. Var olduğum için bir kez daha. Hata yapabildiğim için. Seçebildiğim için ve seçimlerimin sonuçlarını yaşadığım için. Duygularım için. Ağladığım ve güldüğüm için şükrederim.

Özel yeteneklerim için. Farkına vardıklarım ve varmadıklarım için. Ve şükrederim, şükredebildiğim için.

R.ŞANAL

GERÇEK ŞÜKÜR, “ÇOK ŞÜKÜR ALLAH’IM” DEMEK DEĞİL, YAŞAMINDAN VE HALİNDEN MEMNUN OLMAKTIR!

Siz "beklemeyi" alışkanlık haline mi getirdiniz? Yaşamınızın ne kadarını bekleyerek harcıyorsunuz? Beklemek bir zihinsel haldir. Temelde, bu sİzİn geleceğİ İstedİğİnİz, şİmdİ'yİ İSTEMEDİĞİNİZ anlamına GELİR. 

Sİz elde ettİğİnİz şeyİ İSTEMEMEKTE, elde etmedİğİnİz şeyİ İstemektesİnİzdİr.

Her tür bekleyişle siz, bilinçsiz olarak, burada ve şimdi, yani olmak istemediğiniz yer ile projekte edilen gelecek, yani olmak istediğiniz yer arasında içsel bir çatışma yaratırsınız. Bu da şimdi'yi yitirmenize yol açarak yaşam kalitenizi büyük ölçüde düşürür.

Örneğin, birçok insan zengin olmayı bekler. Zenginlik gelecekte gelemez. 

Sİz mevcut realİtenİzİ -Şu anda bulunduğunuz yerİ, kİmlİğİnİzİ, ne yaptığınızı- onurlandırıp, tümüyle kabul ve tasdİk ettİğİnİzde, elde ettİğİnİz şeyİ tümüyle KABULLENDİĞİNİZDE; elde ettİğİnİz şey İÇİN şükran duymakta, olan İçİn şükran duymakta, Var'lık İÇİN şükran duymaktasınızdır. 

ŞİMDİKİ an İçİn ve ŞİMDİKİ yaşamın bütünü İçİn şükran duymak gerçek zengİnlİktİr. O gelecekte gelemez. Sonra, zamanla, o zenginlik sizin için çeşitli şekillerde tezahür eder.

Eckhart Tolle – Şimdinin Gücü uygulama kitabı sayfa 43-44

Not: Yazar “Allah” yerine, Var’lık kelimesini kullanıyor. (Başlık kitaba ait değildir.)

"Yaşarım mutlu olurum, yaşarım mutlu ederim. Tabi ki mutsuz da olurum; ama yaşadığım sürece umutsuz, şükürsüz olmam." Şems i Tebrizi

 DOĞRU BİR ŞÜKÜR İÇİN KALPTE SEVİNÇ - MAKALE İÇİN TIKLAYINIZ

DİNİ SÖZLER İÇİN TIKLAYINIZ